سورت فصلت — آیت 48

د معناوي خبرې:

• ضَلَّ: ورکېدل، بېرته ورکېدل
• يَدْعُونَ: چې يې بلل، عبادت کول
• مَحِيص: د تېښتې ځای، خلاصی، بچ کېدل

تفسير:

دا آيت د قيامت د ورځې د هغه سخت حالت بيان کوي چې مشرکان به په هغه کې ګرفتار وي. کله چې دوی به د خپلو شريکانو او معبودانو په لټه کې وي چې په دنيوي ژوند کې يې عبادت کاوه — لکه بتان، پېريان، يا نور مخلوقات — نو هغوی به له دوی څخه ورک او بېرته شوي وي. هغه معبودان به نه يوازې د دوی له مرستې څخه عاجزه وي، بلکې د دوی له سترګو به هم پټ شوي وي او هېڅ ډول مرسته به نه شي کولای.

په همدې وخت کې به مشرکان په بشپړ ډول پوه شي او يقين به وکړي چې د الله له عذاب څخه د تېښتې لپاره هېڅ ځای، هېڅ پناهځای او هېڅ خلاصی نه لري. دوی به په دې يقين ولري چې د دوی ټولې هيلې او تمې له منځه تللې دي او د الله له قهر څخه هېڅ ډول ژغورنه نشته.

دا آيت مونږ ته يو ستر درس راکوي چې په دنيوي ژوند کې بايد له الله پرته بل هيڅ څيز ته پناه ونه وړو او يوازې د الله عبادت وکړو. ځکه چې په قيامت کې به يوازې الله جل جلاله شفاعت او مرسته کولای شي. هغه څوک چې په دنيوي ژوند کې له الله پرته نورو ته پناه وړي، په قيامت کې به له سختې پښيمانتيا سره مخ شي. نو اې مسلمانه وروره! مخکې له دې چې هغه ورځ راشي، خپل ايمان ته وده ورکړه، له شرکه ځان وساته او يوازې د الله په فضل او رحمت باندې تکيه وکړه. الله تعالی په قرآن کې فرمايي چې هغه د توبې کونکو لپاره دروازه پرانيستې ده، نو له دې فرصت څخه ګټه واخله او خپل رب ته رجوع وکړه، ځکه چې د الله رحمت د هغه له عذاب څخه ډېر پراخ دی.