Suurah Fussilat — Aayad 48

Macnaha ereyada:

• ضَلَّ عَنْهُم: way ka dhumay, way ka maqnaadeen, ama way ka lumay.
• يَدْعُونَ: waxay caabudi jireen, waxay baryi jireen.
• مَحِيصٍ: meel ay u cararaan, gabaad ama magangal.

Tafsiirka:

Marka ay dadka gaalada ah arkaan cadaabka Qiyaamada oo ay la kulmaan cawaaqibka shirkoodii, waxaa ka dhumaya oo ka maqnaanaya waxay caabudi jireen ee ay baryayeen adduunkii — kuwaas oo ahaa sanamyadii iyo shurakadii ay ilaahay ka dhigtay. Kuwaasi ma ay jiri doonaan si ay u caawiyaan, mana ay awoodi doonaan inay wax uga tariyaan. Waxayna hubaan oo yaqiin ka dhigaan in aysan u jirin wax gabaad ah, wax magangal ah, ama meel ay u cararaan oo ka koreeya cadaabka Eebbe. Ma jiro wax iyaga ka koriya ama ka ilaalin kara xukunka Eebbe.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo aayaddan:

1. Baryada iyo caabudidda waxaan Eebbe ahayn waa khasaare buuxda — ma aha oo kaliya inay waxba tarayn, balse waxay noqon doontaa mid ka dhumaysa qofka maalinta uu u baahan yahay caawimaad.
2. Cadaabka Eebbe waa mid aan laga baxsan karin — marka uu yimaado, ma jiro meel lagu cararo, ma jiro gargaare, ma jiro shafeeco aan idanka Eebbe lahayn. Sidaa darteed waa in qofku u degdego toobadda iyo cibaadada Eebbe keliya.
3. Adduunku waa goob imtixaan, Qiyaamaduna waa goob xisaab — qofkii ku tiirsada wax aan Eebbe ahayn adduunka, wuxuu ku ogaan doonaa maalinta Qiyaamada inuu ku tiirsanaa wax aan jirin oo aan waxba tari karin.
4. Isku halleynta Eebbe keliya waa nabadgelyada dhabta ah — qofka Eebbe keliya caabuda oo isaga uun ka cabsada, maalin kasta wuxuu ku nool yahay ammaan, Qiyaamadana wuxuu la kulmi doonaa nabad iyo farxad, halka gaaladu ay la kulmi doonaan qoomamo iyo khasaare weyn.