Surah Fussilat — Aya 48

Ma’anar Kalmomi:

• "Wa dalla": Ya ɓace, ya nisa daga gare su, kuma ba su samun amfaninsa.
• "Ma kanu yad’una": Abin da suke kira, wato gumakan da suke bautawa.
• "Min qablu": A duniya, kafin su shiga wannan halin.
• "Wa zannu": Sun tabbata, sun yi yaƙini.
• "Min mahis": Wata mafaka, ko wurin gudun hijira, ko kuɓuta daga azabar Allah.

Fassarar Aya:

A wannan rana ta tashin ƙiyamta, waɗannan mushirikai za su ga duk abin da suke bautawa a duniya – kamar gumaka, duwatsu, ko wasu halittu – duk sun ɓace daga gare su, ba su da wani amfani a gare su, kuma ba su iya taimaka musu da kome. Sun kuma tabbata da yaƙini cewa babu wata mafaka ko wurin gudun hijira daga azabar Allah, kuma babu wani hanya ta kuɓuta daga gare ta. Wannan yana nuna cewa duk wani abin da suka dogara da shi a duniya, ba shi da wani daraja a nan gaba, kuma sun gane cewa sun yi hasara mai girma.

Fa’idodin Darasi:

1. Wannan aya tana tunatar da mu cewa duk wani abin da mutum ya dogara da shi ba tare da Allah ba – ko dukiya, ko iko, ko wani mutum – zai ɓace a ranar da za a buƙaci taimako, kuma ba zai iya taimaka masa ba.
2. Tana ƙarfafa mu mu tsarkake ibada ga Allah kaɗai, kuma mu guji shirka da duk wani abin da ke kusantar da mu zuwa gare ta, domin shirka ita ce babban dalilin nadama a lahira.
3. Tana nuna wa muminai cewa su yi amfani da wannan rayuwa don yin ayyukan alheri, domin su tsira daga wannan halin mai tsanani, kuma su sami mafaka ta gaskiya a wurin Allah ta hanyar biyayya da tuba.
4. Tana ƙara wa mumini yaƙini cewa Allah ne kaɗai Mai taimako da Mai kuɓutarwa, don haka ya kamata mu dogara gare Shi a cikin kowane hali, kuma mu roƙe Shi a cikin buƙatunmu.