சூரா ஃபுஸ்ஸிலத் — வசனம் 48

சொற்பொருள் விளக்கம்:

• ضَلَّ — மறைந்து விடுதல், விட்டு விலகிச் செல்லுதல்.
• يَدْعُونَ — அழைப்பது, வணங்குவது (இங்கு வணங்குதல் என்ற பொருளில்).
• مَحِيصٍ — தப்பித்துச் செல்லும் இடம், புகலிடம், விடுபடும் வழி.

விளக்கம்:

இந்த இறைவசனத்தில், மறுமை நாளின் காட்சி ஒன்று சித்தரிக்கப்படுகிறது. இணைவைப்பவர்கள் (முஷ்ரிக்குகள்) தங்களுக்கு இறைவனுக்கு இணையாக வணங்கிய தெய்வங்கள், சிலைகள், நபிமார்கள் அல்லது வேறு எந்தப் படைப்புகளும் — அவை அனைத்தும் அவர்களை விட்டு மறைந்து விடுகின்றன. உலக வாழ்க்கையில் அவர்கள் எவற்றை அழைத்து வணங்கினார்களோ, எவற்றின் உதவியை எதிர்பார்த்தார்களோ, அவை அனைத்தும் அந்நாளில் அவர்களுக்கு எந்தப் பயனும் அளிக்காமல் முற்றிலும் மறைந்து விடுகின்றன. அவற்றால் அவர்களுக்கு எந்தப் பாதுகாப்பும், உதவியும் கிடைக்காது என்பது தெளிவாகிறது.

அப்போது அவர்கள் உறுதியாக உணர்கிறார்கள் — தங்களுக்கு அல்லாஹ்வின் வேதனையிலிருந்து தப்பித்துச் செல்ல எந்த வழியும் இல்லை, எந்தப் புகலிடமும் இல்லை, எந்த மறைவிடமும் இல்லை என்பதை. அவர்கள் அந்த நிலையில் முழு நம்பிக்கையுடன் (யகீன்) அறிந்து கொள்கிறார்கள் — தங்களுக்கு விடுதலை இல்லை என்பதை. இது அவர்களின் மிகப்பெரிய வேதனையான நிலையாகும்.

பயன்கள்:

1. இறைவனுக்கு இணை வைப்பது முற்றிலும் பயனற்றது என்பதையும், மறுமை நாளில் அனைத்து இணைவைப்புகளும் வீணாகிவிடும் என்பதையும் இது நமக்கு உணர்த்துகிறது. எனவே, வணக்கத்தை தூய்மையாக அல்லாஹ்வுக்கு மட்டுமே ஒப்படைக்க வேண்டும்.
2. இவ்வசனம் நமக்கு அறிவுறுத்துவது — எந்த ஒரு படைப்பையும், மனிதனையும், சக்தியையும் இறைவனுக்கு இணையாக வணங்காமல், அல்லாஹ்வை மட்டுமே நம்பி, அவனிடம் மட்டுமே உதவி தேட வேண்டும் என்பதாகும்.
3. மறுமை நாளில் தப்பிக்க முடியாது என்பதை உணர்ந்து, இவ்வுலக வாழ்க்கையிலேயே நல்லறங்களைச் செய்து, இறைவனின் கருணையைப் பெற முயற்சிக்க வேண்டும். இது நம்மை நல்ல வழியில் நடத்திச் செல்லும்.
4. இறைவனின் வேதனையைப் பற்றிய பயம் நம்மைப் பாவங்களிலிருந்து விலக்கி, நல்ல செயல்களில் ஈடுபடத் தூண்டுகிறது. இந்தப் பயம் நம்மை இறைவனிடம் நெருக்கமாக்குகிறது.