Sura Fussilat — Werset 49

Słowa wymagające wyjaśnienia:

• لَا يَسْأَمُ – nie nudzi się, nie męczy się, nie ma dość.
• دُعَاءِ الْخَيْرِ – proszenia o dobro, czyli proszenia Boga o rzeczy dobre i pożyteczne (takie jak zdrowie, majątek, potomstwo).
• مَسَّهُ الشَّرُّ – dotknęło go zło, czyli spotkała go bieda, choroba lub inna trudność.
• يَئُوسٌ – bardzo zrozpaczony, tracący nadzieję.
• قَنُوطٌ – całkowicie pozbawiony nadziei, zwątpiony w miłosierdzie Boga, przypisujący Bogu złe rzeczy.

Tłumaczenie i wyjaśnienie:

Człowiek – zwłaszcza ten, który nie wierzy lub jest słaby w wierze – nie męczy się proszeniem Boga o dobra tego świata. Nieustannie pragnie zdrowia, bogactwa, dzieci i wszelkich wygód, i nie przestaje o nie zabiegać. Jednak gdy spotka go jakieś nieszczęście – bieda, choroba, utrata bliskich lub inne trudności – popada w skrajną rozpacz. Traci nadzieję na miłosierdzie Boga, zwątpiwszy w Jego dobroć i mądrość. Zamiast zwrócić się do Boga z pokorą i cierpliwością, oddaje się beznadziei i złemu myśleniu o swoim Panu.

Ta postawa ukazuje słabość natury człowieka, który w dobrobycie zapomina o Bogu, a w trudnościach traci ufność do Niego. Wierzący natomiast powinien być inny: dziękować Bogu w chwilach pomyślności i mieć nadzieję na Jego miłosierdzie w chwilach próby, wiedząc, że Bóg jest Najmiłosierniejszy i że po trudnościach przychodzi ulga.

Korzyści płynące z tej wersetu:

1. Uczy nas pokory i zaufania do Boga – człowiek nie powinien być niewolnikiem swoich pragnień ani rozpaczy, lecz powinien ufać Bogu w każdej sytuacji.
2. Ostrzega przed postawą niewdzięczności – przypomina nam, że narzekanie i zwątpienie w miłosierdzie Boga jest cechą naganną, która oddala nas od Niego.
3. Zachęca do równowagi duchowej – w dobrobycie bądź wdzięczny, a w trudnościach bądź cierpliwy i pełen nadziei. To cechy prawdziwego wierzącego.
4. Pokazuje, że Bóg kocha swoich sług – On nie zostawia człowieka w trudnościach, lecz czeka na jego powrót do Niego z ufnością i pokorą. Islam uczy nas, że każda trudność jest okazją do zbliżenia się do Boga, a nie do rozpaczy.
5. Zachęca do refleksji nad własnym postępowaniem – każdy z nas powinien zapytać siebie: czy jestem wdzięczny w dobrych chwilach? Czy ufam Bogu w trudnych momentach? To pytanie prowadzi do duchowego rozwoju i silniejszej więzi z Panem.