سوره زخرف — آیه 10

معانی کلمات:

• مَهْدًا: گهواره، بستری آماده و آرام؛ زمینی که برای زندگی انسان هموار و قابل سکونت شده است.
• سُبُلًا: جمع «سبیل»، به معنای راهها و جادهها.
• تَهْتَدُونَ: هدایت یابید، راه خود را بیابید و به مقصد برسید.

تفسیر آیه:

خداوند همان کسی است که زمین را برای شما همچون گهوارهای آماده و هموار ساخت تا بر آن قرار گیرید و زندگی کنید. او در دل این زمین، راهها و جادههایی پدید آورد که از کوهها و دشتها و درهها عبور میکنند تا شما بتوانید به آسانی از شهری به شهر دیگر بروید و به نیازهای زندگی خود دست یابید. این راهها نه تنها برای سفرهای دنیوی شماست، بلکه نشانهای از حکمت و لطف الهی است تا با تأمل در آنها، به مقاصد دینی و دنیوی خود راه یابید و به شناخت پروردگارتان هدایت شوید. خداوند با این نعمت بزرگ، زمین را محل آرامش و حرکت شما قرار داد تا در پرتو آن، هم معاش خود را تأمین کنید و هم به عبادت و بندگی او بپردازید.

فواید و پیامهای آیه:

• زمین با همه گستردگیاش، برای انسان بستری آرام و امن است؛ این نشانه محبت و مهربانی پروردگار نسبت به بندگانش است که پیش از آنکه از ما بخواهد، نیازهای ما را فراهم کرده است.
• وجود راهها و جادهها در زمین، دعوتی به تفکر و تدبر است؛ انسان با سفر و حرکت در این راهها میتواند عظمت آفرینش را ببیند و به شکرگذاری از خالق هستی برآید.
• این آیه ما را به استفاده درست از نعمتهای الهی فرا میخواند؛ همانگونه که خداوند زمین را برای ما هموار کرد، ما نیز باید در زندگی خود راههای خیر و نیکی را بپیماییم و دیگران را به سوی هدایت و سعادت رهنمون شویم.
• هدایت تنها به یافتن راههای ظاهری خلاصه نمیشود؛ بلکه هدف غایی، رسیدن به هدایت باطنی و شناخت خداوند است که همه نعمتها از اوست و او شایسته سپاس و عبادت است.