Сураи Аз-Зухруф — Оят 26

1. Маънои калимаҳо:

— «بَرَاءٌ»: ба маънои пок, озод ва дур будан аз чизе; яъне касе, ки аз чизе безор аст ва ба он ҳеҷ иртиботе надорад.

— «مِمَّا تَعْبُدُونَ»: аз он чизҳое, ки шумо мепарастед.

1. Тафсири оят:

Ва эй Паёмбар, ба ёд ор замонеро, ки Иброҳим (алайҳис-салом) ба падари худ ва қавми хеш гуфт: «Ман аз он чизҳое, ки шумо ба ҷойи Аллоҳ мепарастед, безорам ва ба онҳо ҳеҷ иртиботе надорам». Ӯ бо ин суханон аз ширку бутпарастии қавми худ ба куллӣ дурӣ ҷуст ва покии худро аз он бутҳо эълон кард. Иброҳим (алайҳис-салом) на танҳо худ аз парастиши бутҳо даст кашид, балки ба падару қавми худ низ ошкоро гуфт, ки вай аз он чизҳое, ки онҳо мепарастанд, безор аст. Ин суханон далели қатъии ӯ дар тавҳид ва покии дилаш аз ҳар гуна ширк буд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро таълим медиҳад, ки дар роҳи тавҳид ва парастиши танҳо Аллоҳ бояд қатъӣ ва устувор бошем, ҳатто агар наздикони мо низ ба роҳи нодуруст рафта бошанд.

— Иброҳим (алайҳис-салом) намунаи олии даъват ба сӯи Аллоҳ ва безорӣ аз ширк аст; пайравӣ аз ӯ моро ба сӯи некиву ҳидоят мебарад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини покӣ ва озодии инсон аз ҳар гуна парастиши ботил аст ва моро ба сӯи парастиши як Аллоҳи ягона ҳидоят мекунад.

— Вақте инсон аз ботил безор шавад ва ба Аллоҳ таваккул кунад, Аллоҳ ӯро дастгирӣ мекунад ва ба роҳи рост ҳидоят менамояд.