Сураи Аз-Зухруф — Оят 64

1. Шарҳи калимаҳое, ки дар оят ниёз ба тавзеҳ доранд:

• «رَبّ» (Рабб): Парвардигор, соҳиб ва мураббии ҳамаи махлуқот.
• «فَاعْبُدُوهُ» (фаъбудуҳу): Пас, танҳо Ӯро ибодат кунед ва ба Ӯ ягон чизро шарик нагиред.
• «صِرَاطٌ مُّسْتَقِيمٌ» (сиротун мустақим): Роҳи рост ва дурусте, ки ҳеҷ каҷию инҳироф дар он нест.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз суханони Ҳазрати Исо (алайҳис-салом) аст, ки ба қавми худ гуфт: Ҳамоно Аллоҳи Ягона Парвардигори ман ва Парвардигори шумост, ва ғайр аз Ӯ ҳеҷ парвардигоре барои мо нест. Пас, бояд танҳо Ӯро ибодат кунед ва дар ибодат ба Ӯ ҳеҷ касро шарик нагардонед. Ин ягонагии Аллоҳ ва ихлос дар ибодат барои Ӯ, ҳамон роҳи росту дуруст аст, ки ҳеҷ каҷию инҳироф дар он нест ва ин дини ҳаққи Худост, ки аз касе ғайри он қабул намешавад. Ин оят баён мекунад, ки Ҳазрати Исо низ бандаи Аллоҳ ва паёмбари Ӯ буд ва мардумро ба тавҳид ва ибодати холис барои Аллоҳ даъват мекард.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Аллоҳи Таоло Парвардигори ҳамаи одамон аст ва ҳамаи мо бандагони Ӯ ҳастем.
• Ибодат бояд танҳо барои Аллоҳи Ягона бошад ва ҳеҷ касро ба Ӯ шарик нагардонем.
• Тавҳид ва ихлос дар ибодат роҳи росту дуруст ва дини ҳаққи Худост.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба роҳи рост ва дурусти тавҳид пайравӣ кунем ва аз ширку гумроҳӣ дурӣ ҷӯем.
• Ҳазрати Исо (алайҳис-салом) низ бандаи Аллоҳ буд ва моро ба ибодати Аллоҳи Ягона даъват кардааст, ки ин барои ҳамаи мусулмонон дарси ибрат аст.