Сураи Ад-Духан — Оят 11

1. Маънои калимаҳо:

• يَغْشَى: фаро мегирад, мепӯшад ва ҳамаро дар бар мегирад.
• النَّاسَ: мардум, одамон.
• عَذَابٌ: азоб, ҷазо.
• أَلِيمٌ: дарднок, сахт ва ранҷовар.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони ояти пешина аст, ки дар он аз рӯзи омадани дудоне равшан ва ошкор сухан меравад. Дар он рӯз ин дудон тамоми мардумро фаро мегирад ва ҳеҷ кас аз он эмин намемонад. Вақте ки мардум дар чунин ҳолати сахт қарор мегиранд, ба онҳо гуфта мешавад, ки ин азоби дарднок ва ранҷовар аст. Яъне ин азоб на танҳо ба як гурӯҳ ё як шахс, балки ба ҳамаи мардум расида, онҳоро дар бар мегирад. Ин оят нишон медиҳад, ки азоби Худованд ҳангоми фурӯ омадан тамоми ҷомеаро фаро мегирад ва касе аз он ҷо намеравад, магар ба лутфу раҳмати Худо. Ҳамчунин дар ин оят ишора ба он аст, ки ин мардум ҳангоми дидани азоб эътироф мекунанд, ки ин азоби дарднок аст, вале ин эътироф баъд аз фурӯ омадани азоб ба онҳо суд намерасонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки азоби Худованд воқеӣ ва ҳаққонӣ аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз он фирор кунад.
• Моро водор мекунад, ки пеш аз фурӯ омадани азоб ба сӯи Худо тавба кунем ва ба Ӯ имон оварем.
• Нишон медиҳад, ки раҳмати Худованд васеъ аст ва то даме ки азоб наомадааст, ҳамеша имкони тавба ва бозгашт ба сӯи Ӯ вуҷуд дорад.
• Ин оят дар дили инсон тарсу эҳтиром нисбат ба Худовандро зиёд мекунад ва ӯро ба амалҳои нек ва итоат водор месозад.
• Ҳамчунин моро ташвиқ мекунад, ки ба оятҳои Қуръон бодиққат гӯш диҳем ва аз онҳо ибрат гирем, зеро Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат барои мардум аст.