Сураи Ад-Духан — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

• فَارْتَقِبْ: интизор шав, чашм бидор.
• دُخَانٍ: дуд.
• مُّبِينٍ: ошкор, равшан, возеҳ.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки интизори рӯзе бошад, ки осмон бо дуди ошкору равшан падид меояд. Ин дуд он қадар возеҳ аст, ки ҳама онро бо чашмони худ мебинанд. Ин ҳодиса ҳамчун азоб бар мардум фурӯ меояд, то онҳо ба сахтӣ ва гуруснагӣ гирифтор шаванд. Он гоҳ мардум аз шиддати азоб ба Худо рӯ меоранд ва мегӯянд: «Парвардигоро! Азоби Худро аз мо дур кун, ки агар онро бардорӣ, мо ба ту имон меорем.» Ин оят нишонаи он аст, ки ҳатто мушрикон дар лаҳзаҳои сахтӣ ба Худо муроҷиат мекунанд ва ваъдаи имон медиҳанд, гарчанде ки баъд аз рафъи азоб боз ба куфр бармегарданд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худо бар бандагони худ меҳрубон аст ва ҳатто барои гуноҳкорон фурсати тавба медиҳад.
• Азоб ва сахтиҳо метавонанд воситаи бедоршавӣ ва бозгашт ба сӯи Худо бошанд.
• Инсон бояд дар ҳар ҳолат ба Худо таваккал кунад ва дар вақти сахтӣ ба Ӯ рӯ оварад.
• Қуръон оятҳои худро бо тасвирҳои равшан ва таъсирбахш баён мекунад, то мардум панд гиранд ва ба роҳи рост ҳидоят шаванд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ваъдаҳои Худо бовар кунем ва аз азобҳои дунёву охират биандешем.