Сураи Ад-Духан — Оят 12

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «اكْشِفْ»: дур кун, бартараф кун, боздошт кун.

— «الْعَذَابَ»: азоб, ҷазо, уқубат.

— «إِنَّا مُؤْمِنُونَ»: ҳамоно мо имон орандагон ҳастем, яъне боваркунандагон.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз забони он гурӯҳест, ки ҳангоми гирифтор шудан ба азоби дунёвӣ ба Худованд рӯ меоваранд ва мегӯянд: «Эй Парвардигоро, ин азобро аз мо дур кун, ки мо ба Ту ва ба паёмбарат имон меорем». Онҳо ваъда медиҳанд, ки агар азоб бартараф шавад, ба Худо ва расулаш бовар мекунанд. Ин нидои фарёди оҷизона ва изҳори нотавонӣ дар пешгоҳи Парвардигор аст, ки инсон ҳангоми бало ва сахтӣ ба он паноҳ мебарад. Аммо чунин имон ва ваъда аксар вақт аз рӯи тарс ва изтироб аст, на аз рӯи ихлоси самимӣ; зеро ҳақиқати имон он аст, ки дар ҳолати осоиштагӣ низ собит бошад.

1. Фоидаҳои оят:

— Инсон ҳангоми бало ва сахтӣ бояд танҳо ба Худованд рӯ оварад ва аз Ӯ ёрӣ бихоҳад.

— Дуо ва тазарруъ ба даргоҳи Худо воситаи бартараф шудани азоб ва мушкилист.

— Имон бояд самимӣ ва устувор бошад, на танҳо дар вақти тангӣ ва ночорӣ.

— Худованд бандагони худро бо озмоишҳо месанҷад, то ҳақиқати имон ва ихлоси онҳо ошкор гардад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша ба Худо паноҳ барем ва дар ҳар ҳол ба Ӯ бовар ва умедвор бошем.