Сураи Ад-Духан — Оят 44

1. Маънои калимаҳо:

— «طَعَامُ»: хӯрок, ғизо.

— «الْأَثِيمِ»: гуноҳкори бузург, касе ки дар гуноҳ фурӯ рафтааст; дар ин ҷо мурод кофир ва мушрик аст.

1. Тафсири оят:

Дарахти Заққум, ки дар қаъри дӯзах мерӯяд, меваи талху нопоки он хӯроки гуноҳкори бузург аст — яъне касе ки бо куфру ширк ва гуноҳҳои сангин худро олуда кардааст. Ин шахс аз меваи бадбӯю талхи он дарахт мехӯрад, ки на ғизои ҳақиқӣ аст ва на ӯро сер мекунад, балки азоби иловагӣ барои ӯст. Хӯроки ӯ ҳамин меваи нопок аст, ки сазовори амалҳои зишти ӯ дар дунё гардидааст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҷазои охират аз ҷинси амалҳои инсон аст: ҳар кӣ дар дунё роҳи гуноҳро интихоб кунад, дар охират низ ғизои нопок ва азобнок хоҳад дошт.

— Ваҳшати сарнаҷоми гуноҳкорон боиси он мегардад, ки инсон ба роҳи некӯӣ ва тоъат рӯй оварад ва аз куфру ширк дурӣ ҷӯяд.

— Ин оят даъват мекунад, ки инсон қадри неъматҳои поки дунё ва охиратро бидонад ва шукри Худоро ба ҷо оварад, то аз чунин ғизои нопок дар охират маҳфуз монад.

— Қуръон бо чунин тасвирҳо дили инсонро бедор мекунад ва ӯро ба сӯи имон, тавҳид ва амалҳои солеҳ ҳидоят менамояд.