سوره دخان — آیه 44

معانی کلمات:

• الأثیم: کسی که گناهان بسیار دارد، و در اینجا مراد کافر و مشرک است که بزرگترین گناه یعنی شرک به خدا را مرتکب شده است.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه میفرماید که آن درخت زقوم که از قعر جهنم میروید، غذای شخص گناهکاری است که در گناهان غرق شده است. این غذا، ثمرهای تلخ و ناپاک است که اهل آتش به ناچار از آن میخورند. منظور از «أثیم» کسی است که گناهانش بسیار و بزرگ باشد، و بزرگترین این گناهان، شرک ورزیدن به خداوند یکتاست. چنین کسی در روز قیامت، به جای غذاهای لذیذ و پاکیزه، از این غذای زشت و جهنمی تغذیه میکند و این جزای عادلانه کردار زشت اوست.

فواید و پیامهای آیه:

• گناه، بهویژه شرک، انسان را به عاقبتی تلخ و خوارکننده میرساند؛ پس باید از آن پرهیز کرد.
• عدالت الهی اقتضا میکند که هر کس در گرو اعمال خود باشد؛ همانگونه که مؤمنان از نعمتهای بهشتی بهرهمند میشوند، گنهکاران نیز سزای کردار خود را میبینند.
• این آیه هشداردهندهای است برای بیداری دلهای غافل تا پیش از فرا رسیدن روزی که هیچ جبرانی ممکن نیست، بهسوی توبه و ایمان بازگردند.
• شناخت عاقبت گناه، انسان را به شکرگزاری از نعمتهای الهی و دوری از معاصی ترغیب میکند و محبت خداوند را که چنین راه روشنی را برای نجات بندگانش قرار داده، در دل افزایش میدهد.