Сураи Ад-Духан — Оят 45

1. Маънои калимаҳо:

— المُهْل: моддаи гудохташуда монанди мисин ё хокаи сиёҳи равған, ки ба ғояти гармӣ меҷӯшад.

— يَغْلِي: меҷӯшад, ба ҷӯшидан меояд.

— الْبُطُون: шикамҳо, даруни баданҳо.

1. Тафсири оят:

Меван дарахти Заққум, ки хӯроки аҳли дӯзах аст, монанди моддаи гудохташудаи бағоят гарм аст, ки дар шикамҳои кофирон ба ҷӯшидан меояд. Ин мева мисли равғани сиёҳи дуди олуда аст, ки аз шиддати гармиаш дар даруни баданҳо меҷӯшад, чунон ки оби ба ғояти гарм расида меҷӯшад. Ҳамин тавр, ин ғизои аҳли дӯзах азоби сахте барои онҳост.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҷазои Худо барои кофирон бениҳоят сахт аст ва ин боиси тарс аз гуноҳ ва рӯ овардан ба тоъат мегардад.

— Қуръон ҳақиқатро бо тасвирҳои равшан баён мекунад, то инсон анҷоми бадро дарк намояд ва ба роҳи некӯ ояд.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба неъматҳои Худо шукр гӯем ва аз азоби Ӯ паноҳ барем.

— Қуръон китоби ҳидоят аст ва дар он ҳар гуна панд ва ибрат барои аҳли ақл мавҷуд аст; пас биёед ба он рӯ орем ва аз он пайравӣ кунем.