سوره دخان — آیه 46

معانی کلمات:

• غَلْی: جوشیدن و به جوش آمدن.
• حَمِیم: آب بسیار داغ و جوشان.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه، حال دردناک اهل دوزخ را بیان میفرماید و میفرماید که آنچه از درخت زقوم میخورند، در شکمهایشان مانند آب جوشان و فوق العاده داغ، میجوشد و غلیان میکند. این تشبیه، شدت عذاب و سختی آن را برای انسان قابل تصور میسازد؛ همانگونه که آب داغ وقتی به جوش میآید، حرارت و سوزش آن به اوج میرسد، آن طعام ملعون نیز در درون آنان به شدیدترین شکل میجوشد و عذابشان را مضاعف میسازد.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه، هشدار جدی به انسانهاست که عاقبت گناه و کفر، عذابی دردناک و غیرقابل تحمل است؛ پس باید پیش از فرا رسیدن آن، به فکر نجات خویش باشیم.
• محبت و رحمت خداوند اقتضا میکند که بندگانش را از چنین سرنوشت شومی آگاه سازد تا با توبه و بازگشت به راه حق، از آن دوری گزینند.
• قرآن کریم با بیان این تصاویر، انسان را به تفکر وادار میکند تا با انتخاب راه صحیح، سعادت ابدی را برای خود رقم بزند و از عذابی که هیچ پایانی ندارد، رهایی یابد.