Сураи Аль-Джасия — Оят 19

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• لَن يُغْنُوا — ҳеҷ чизро дафъ намекунанд ва аз ту дур намесозанд.
• أَوْلِيَاءُ — ёру дӯстон, ҳамдигарро дастгирӣкунандагон.
• وَلِيُّ — ёрӣ диҳанда, нигаҳбон ва сарпараст.
• الْمُتَّقِينَ — парҳезгорон, яъне онҳое, ки аз гуноҳу нофармонӣ худдорӣ мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки ин кофирону гумроҳон, ки туро ба пайравии ҳавасҳои худ даъват мекунанд, ҳаргиз наметавонанд аз азоби Худо чизе аз ту дафъ кунанд, агар ту аз онҳо пайравӣ кунӣ. Онҳо на ба худ фоида расонда метавонанд ва на ба дигарон.

Сипас Худованд хабар медиҳад, ки ситамгарон — хоҳ аз мушрикон, хоҳ аз мунофиқон, хоҳ аз яҳудиён ва дигарон — ҳама дар як ҷабҳа қарор доранд ва баъзеашон ёру дастгири баъзеи дигар аст бар зидди мӯъминон ва аҳли тоат. Онҳо дар гумроҳӣ ва душмании худ ба мӯъминон муттаҳид мешаванд.

Аммо Худованд ёру сарпарасти парҳезгорон аст — онҳое, ки фармонҳои Ӯро иҷро мекунанд ва аз манъкардаҳои Ӯ дурӣ меҷӯянд. Пас ҳар кас ба Худо таваккул кунад ва тақво пеша гирад, Худованд ӯро ҳифз мекунад ва аз ҳамаи душманон раҳо мебахшад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мӯъмин итминон мебахшад, ки ҳатто агар ҳамаи ситамгарон даст ба даст диҳанд, наметавонанд ба вай зараре расонанд, агар Худо нахоҳад.
• Тақво ва пайравии шариати Худо сабаби асосии ёрии Худованд ва ҳифзи Ӯст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои такя ба одамон ва қудратҳои заминӣ, ба Худованди ягона такя кунем, зеро танҳо Ӯ ёри ҳақиқӣ ва сарпарасти парҳезгорон аст.
• Ислом дини адолат ва тақвост; ҳар кас ба он пайравӣ кунад, дар дунё ва охират сарфароз хоҳад буд.