Сураи Аль-Ахкаф — Оят 29

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• صَرَفْنَا: мо равона кардем, мо гардондем.
• نَفَرًا: гурӯҳе, ҷамоате (аз се то даҳ нафар).
• الْجِنِّ: ҷиннҳо — махлуқоти нодида, ки аз оташ офарида шудаанд.
• يَسْتَمِعُونَ: гӯш медиҳанд, мешунаванд.
• أَنصِتُوا: хомӯш шавед, гӯш кунед.
• قُضِيَ: анҷом ёфт, тамом шуд.
• وَلَّوْا: рӯй гардонданд, баргаштанд.
• مُنذِرِينَ: бимдиҳандагон, огоҳкунандагон.

1. Тафсири оят:

Ва ёд кун, эй Паёмбар, он вақтро, ки Мо гурӯҳе аз ҷиннҳоро ба сӯи ту равона кардем, то Қуръонро аз ту гӯш кунанд. Вақте ки онҳо ба маҷлиси қироати ту ҳозир шуданд, ба якдигар гуфтанд: «Хомӯш шавед ва бодиққат гӯш кунед!» Пас чун Паёмбар (с) қироатро ба анҷом расонд, онҳо ба сӯи қавми худ баргаштанд, дар ҳоле ки онҳоро аз азоби Аллоҳ бим медоданд ва ба имон овардан ба ин Қуръон даъват мекарданд.

Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръони Карим на танҳо ба инсонҳо, балки ба ҷиннҳо низ таъсири амиқ мерасонад. Ҷиннҳо Қуръонро шуниданд, дар дилашон ҷой гирифт ва онҳо фавран ба сӯи қавми худ рафтанд, то онҳоро огоҳ кунанд. Ин ҳодиса бузургии Қуръон ва қудрати онро дар ҳидояти махлуқот нишон медиҳад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Қуръони Карим каломи Худост, ки дилҳоро равшан мекунад ва ҳатто ҷиннҳоро ба ҳидоят меорад.
• Гӯш кардани Қуръон бо хомӯшӣ ва эҳтиром — ин одоби бузург аст, ки ҷиннҳо низ онро риоя карданд.
• Даъват ба сӯи Аллоҳ ва огоҳ кардани дигарон аз азоб — вазифаи ҳар касест, ки ҳақиқатро фаҳмидааст.
• Қуръон барои ҳамаи махлуқот — инсон ва ҷинн — роҳнамои ҳаёт аст.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро бодиққат гӯш кунем, дар он андеша кунем ва онро ба дигарон расонем.