Сураи Мухаммад — Оят 29

1. Маънои калимаҳо:

— «أَمْ»: ҳарф аст, ки ин ҷо ба маънои «балки» (ё) меояд ва барои рад кардани гумон ва интиқол ба матлаби нав истифода мешавад.

— «حَسِبَ»: гумон кард, пиндошт.

— «مَرَضٌ»: беморӣ; дар ин ҷо мақсад бемории дил аст, яъне шакку дуруӣ ва нафақа.

— «أَضْغَانَهُمْ»: ҷамъи «ضِغْن» аст ва ба маънои кинаҳо, адоватҳо ва ҳасратҳои пинҳонӣ дар дил мебошад.

1. Тафсири оят:

Оё он касоне, ки дар дилҳояшон беморӣ — яъне шакку дуруӣ ва нафақа — вуҷуд дорад, гумон карданд, ки Худованд кинаҳо ва адоватҳои пинҳонии онҳоро нисбат ба ислом ва мӯъминон ошкор нахоҳад кард? Ин гумон хатост. Аллоҳ таоло он чиро, ки дар дилҳои онҳо пинҳон аст, ҳатман берун меоварад ва ошкор месозад. Ӯ ин корро ба воситаи озмоишҳо ва сахтиҳо анҷом медиҳад, то ки мӯъмини ростқавл аз мунофиқи дурӯғгӯй ҷудо шавад. Ҳамин тавр, имон ва самимияти мӯъмин равшан мегардад ва нафақа ва дуруии мунофиқ ошкор мешавад. Пас ҳеҷ чиз аз дониши Аллоҳ таоло пинҳон намемонад ва ҳар кинаву адовате, ки дар дил аст, рӯзе ба зуҳур мерасад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки Аллоҳ таоло аз ҳар чизи пинҳонӣ, аз ҷумла ниятҳо ва ҳолатҳои дил, огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пӯшида намемонад.

— Озмоишҳо ва сахтиҳои зиндагӣ воситае ҳастанд, ки самимияти имон ва ростқавлиро аз дуруӣ ва нафақа ҷудо мекунанд; бинобар ин мӯъмин бояд дар ҳар ҳол сабр ва ростқавлӣ кунад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дилҳои худро аз кина, ҳасад ва адоват пок созем, зеро ин сифатҳо бемории дил ҳастанд ва ба нафақа ва дурӣ аз Аллоҳ мебаранд.

— Ваъдаи Аллоҳ таоло барои ошкор шудани ҳақиқат ва пирӯзии ростӣ, моро ба ислом ва Қуръон боз ҳам бештар меҳрубон мегардонад, зеро дар он адолат, покӣ ва равшании роҳи ҳақ ниҳон аст.