Сураи Мухаммад — Оят 28

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَسْخَطَ: ба хашм овард, ғазаби Худоро барангехт.
• رِضْوَانَهُ: ризои Ӯ, яъне он чизе ки Худованд аз он розӣ мешавад.
• أَحْبَطَ: ботил кард, нест кард, бесамар гардонд.
• اتَّبَعُوا: пайравӣ карданд, аз паси чизе рафтанд.

1. Тафсири оят:

Ин азоб ва сарнавишти бад, ки ба онҳо расид, ба сабаби он аст, ки онҳо аз паси чизҳое рафтанд, ки Худованди Мутаъолро ба хашм меоваранд — аз қабили куфр, мунофиқӣ, душмании бо Худо ва Расули Ӯ, ва пинҳон кардани сифатҳои Паёмбар (с.а.с.) ва он чизе ки Худованд нозил кардааст. Ҳамчунин онҳо аз он амалҳое, ки Худованд аз онҳо розӣ мешавад, нафрат доштанд ва онро дӯст надоштанд — монанди имон ба Худо, пайравӣ аз Расули Ӯ ва амалҳои некӯ. Ба ҳамин сабаб Худованд тамоми амалҳои некӯи онҳоро, аз қабили садақа ва пайванди хешовандӣ, ботил ва бесамар гардонд, зеро асоси ин амалҳо имон аст ва чун имон нест, амалҳо қабул намешаванд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки сабаби асосии ҳалокат ва азоб, пайравӣ кардан аз роҳҳоест, ки Худовандро ба хашм меоварад. Пас бояд ҳамеша аз чунин роҳҳо дурӣ ҷӯем.
• Худованд ризои худро дар имон, итоат ва амалҳои солеҳ қарор додааст. Ҳар кас ин роҳро дӯст дорад ва аз он пайравӣ кунад, ба некбахтӣ мерасад.
• Амалҳои некӯ танҳо бо имон ва ризои Худо қабул мешаванд. Агар дили инсон аз имон холӣ бошад, ҳатто амалҳои зоҳиран некӯ низ бесамар мегарданд.
• Ин оят даъват мекунад, ки ҳамеша дар ҷустуҷӯи он чизе бошем, ки Худовандро розӣ мегардонад ва аз он чизе, ки Ӯро ба хашм меоварад, парҳез кунем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки неъмати бузурги ризои Худо ва имон ба Ӯро қадр кунем, зеро инҳо сабаби наҷот ва комёбӣ дар дунё ва охират мебошанд.