Сураи Аль-Фатх — Оят 20

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• مَغَانِمَ: ғаниматҳо, яъне молҳои ҷангӣ, ки ба муслимон бе ҷанг ё бо ҷанг ба даст меоянд.
• فَعَجَّلَ لَكُمْ هَٰذِهِ: пас, инро ба шумо зуд дод.
• كَفَّ أَيْدِيَ النَّاسِ عَنكُمْ: дастҳои мардумро аз шумо боздошт, яъне аз зарари душманон шуморо нигаҳ дошт.
• آيَةً: нишона, аломат.
• صِرَاطًا مُّسْتَقِيمًا: роҳи рост, роҳи дуруст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба муъминон ваъда додааст, ки ғаниматҳои бисёреро ба даст хоҳанд овард, ки дар оянда онҳоро мегиранд. Ин ғаниматҳо ғаниматҳои ҷангҳои оянда ва фатҳҳои исломӣ мебошанд, ки то рӯзи қиёмат идома меёбанд. Пас Худованд ғанимати Хайбарро ба шумо зуд дод, то ки шумо аз он баҳравар шавед. Ҳамчунин Худованд дастҳои душманонро аз шумо боздошт — яъне қабилаҳои Асад ва Ғатафон, ки ният доштанд дар ғайби шумо ба аҳлу аёли шумо дар Мадина ҳамла кунанд, Худованд тарсу ҳаросро дар дилҳои онҳо андохт ва онҳоро аз шумо дур кард. Ин ҳама барои он буд, ки ин ҳифзу ниёз ба муъминон нишонае бошад бар дурустии рисолати Паёмбар (с) ва бар он ки Худованд ёвари шумост. Ва то ки Худованд шуморо ба роҳи рост ҳидоят кунад — роҳе, ки ҳеҷ каҷию инҳирофе надорад. Ин ғаниматҳо ва ин ҳифз далели онанд, ки Худованд ваъдаи худро иҷро мекунад ва бандагони муъмини худро танҳо намегузорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд ваъдаи худро ҳатман иҷро мекунад ва ба бандагони муъмини худ ғалаба ва ризқ медиҳад.
• Ғаниматҳо ва фатҳҳои исломӣ нишонаи ёрии Худованд ба муъминон аст.
• Худованд душманонро аз муъминон дур медорад ва дилҳои онҳоро пур аз тарс мекунад.
• Ин оят муъминонро ба сабр ва бовар ба ёрии Худованд даъват мекунад.
• Ҳидояти Худованд ба роҳи рост бузургтарин неъмат аст, ки бояд ҳамеша аз Худованд талаб кунем.
• Ваъдаҳои Худованд ба муъминон дар ҳақиқат ҳикмате доранд, то ки онҳо дар имон ва амали солеҳ собитқадам бошанд.