Сураи Аль-Фатх — Оят 19

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• مَغَانِمَ: ғаниматҳо, яъне молҳое, ки дар ҷанг аз душман ба дасти мусулмонон меоянд.
• عَزِيزًا: Ғолиб ва тавонманд, ки ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб намешавад.
• حَكِيمًا: Ҳаким, доно ва дурандеш дар ҳамаи корҳо ва тақдироти худ.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба муъминон ғаниматҳои бисёреро ваъда дод, ки онҳоро ба даст меоранд. Ин ғаниматҳо молу дороии яҳудиёни Хайбар буданд, ки пас аз сулҳи Ҳудайбия ба мусулмонон насиб гардид. Ин подоши илоҳӣ барои он муъминоне буд, ки зери дарахт бо Паёмбар (с) байъат карданд ва Худо аз дилҳои онҳо имон, ростқавлӣ ва вафодориро донист. Пас Худо бар онҳо оромиш нозил кард ва дилҳои онҳоро устувор гардонид ва ба ҷойи он чи дар сулҳи Ҳудайбия аз даст доданд, фатҳи наздик — фатҳи Хайбар — ва ғаниматҳои фаровонро ато фармуд. Ва Худо ҳамеша Ғолиб аст, ки ҳеҷ кас бар Ӯ пирӯз намешавад, ва Ҳаким аст дар офариниш, тақдир ва тадбири корҳои бандагонаш.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованди Мутаъол ба бандагони муъмини худ подоши некӯ медиҳад ва он чиро, ки онҳо дар роҳи Ӯ аз даст медиҳанд, бо чизҳои беҳтар иваз мекунад.
• Сабри муъминон ва вафодории онҳо ба паймони худ бо Худо ва Паёмбараш (с) сабаби фатҳу пирӯзӣ ва баракат мегардад.
• Худо Ғолиб ва Ҳаким аст; ҳамаи корҳои Ӯ аз рӯи ҳикмат ва манфиати бандагонаш аст, ҳатто агар банда фаҳми онро надошта бошад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ваъдаҳои Худо бовар кунем ва аз раҳмати Ӯ ноумед нашавем, зеро Ӯ ҳамеша барои муъминон роҳи беруншавӣ ва фатҳро омода мекунад.