Сураи Аль-Фатх — Оят 21

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «وَأُخْرَىٰ»: ва зафари дигар, яъне ғаниматҳо ва кушоишҳои дигаре, ки ба шумо ваъда дода шудааст.
• «لَمْ تَقْدِرُوا عَلَيْهَا»: шумо ба он қудрат ва тавоноӣ надоштед, яъне ҳанӯз ба он даст наёфта будед.
• «أَحَاطَ اللَّهُ بِهَا»: Худованд онро бо қудрату тавоноии худ иҳота кардааст, яъне он дар таҳти илму қудрати Худо қарор дорад ва ҳатман ба вуқӯъ мепайвандад.
• «قَدِيرًا»: тавонои комил, ки ҳеҷ чиз аз дасташ берун нест.

1. Тафсири оят:

Худованд ба бандагони муъмин ваъда медиҳад, ки ғаниматҳо ва кушоишҳои дигаре низ насиби онҳо хоҳад шуд, ки ҳанӯз ба онҳо даст наёфта буданд ва ба қувваи худ ба он қодир набуданд. Ин кушоишҳо — хоҳ фатҳи Макка бошад, хоҳ пирӯзӣ бар Форсу Рум — ҳама дар илму тадбири Худованд иҳота шудаанд ва Ӯ бар онҳо қодир аст. Ҳеҷ чиз Худоро аз иҷрои ваъдааш оҷиз намекунад, зеро Ӯ бар ҳама чиз тавоност. Ин оят ба муъминон итминон медиҳад, ки ваъдаҳои Худо ҳатман амалӣ мешаванд, ҳатто агар онҳо дар он лаҳза воситаҳои онро надошта бошанд ҳам.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Худованд ваъдаҳои худро ҳатман иҷро мекунад, ҳатто вақте ки бандагонаш воситаҳои онро надоранд; ин ба дили муъмин оромиш ва умед мебахшад.
• Қудрати Худо номаҳдуд аст ва ҳеҷ чиз аз тадбири Ӯ берун нест; ин боиси таваккул ва боварӣ ба ёрии Ӯ мегардад.
• Муъмин бояд ҳеҷ гоҳ аз раҳмати Худо ноумед нашавад, зеро он чи имрӯз номумкин менамояд, фардо бо фармони Худо муяссар мешавад.
• Ин оят моро тарбият мекунад, ки ба ҷои такя ба қувваи худ, ба қудрати Худованд такя кунем ва дар ҳама ҳол ба Ӯ боварӣ дошта бошем.
• Қуръон китоби ваъдаҳои рост ва умедбахш аст; ҳар кас ба он пайравӣ кунад, дар дилаш нур ва дар зиндагиаш баракат меёбад.