سوره مائده — آیه 26

معانی کلمات:

• مُحَرَّمَةٌ عَلَیْهِمْ: بر آنان حرام و ممنوع شده است.
• یَتِیهُونَ: سرگردان و حیران در زمین حرکت می‌کنند.
• فَلَا تَأْسَ: اندوهگین مباش و تأسف مخور.
• الْفَاسِقِینَ: خارج‌شدگان از طاعت و فرمان خداوند.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در پاسخ به دعای حضرت موسی علیه‌السلام که از قوم خود اعلام بیزاری کرد و از خداوند خواست که او و برادرش را از میان این قوم نافرمان جدا کند، فرمود: ای موسی، این سرزمین مقدس (بیت‌المقدس) به دلیل نافرمانی و سرپیچی بنی‌اسرائیل از فرمان خدا، به مدت چهل سال بر آنان حرام شده است و آنان در این مدت در زمین سرگردان خواهند بود و به هیچ شهری راه نخواهند یافت و در بیابان‌ها حیران و سرگشته می‌مانند. پس ای موسی، بر این قوم که از طاعت خداوند خارج شده‌اند و به فسق و گناه روی آورده‌اند، اندوهگین مباش و تأسف مخور، زیرا آنچه بر آنان می‌رسد، نتیجهٔ کردار زشت و سرکشی خودشان است و این عذاب، عادلانه و سزاوار آنان است.

فواید و پیام‌های آیه:

1. نافرمانی و سرپیچی از فرمان خداوند، انسان را از رسیدن به نعمت‌ها و برکات الهی محروم می‌کند و مانع تحقق وعده‌های خداوند می‌شود.
2. خداوند با اینکه قوم بنی‌اسرائیل را به خاطر گناهشان مجازات کرد، اما این مجازات محدود به مدت معین (چهل سال) بود و نشانه‌ای از رحمت الهی است که حتی در عذاب نیز امید بازگشت و اصلاح را برای بندگان باقی می‌گذارد.
3. مؤمن نباید بر سرنوشت گناهکاران و فاسقانی که به سبب اعمال خود دچار عذاب شده‌اند، اندوهگین شود؛ بلکه باید عبرت بگیرد و از گناهان دوری کند.
4. این آیه نشان می‌دهد که دعای پیامبران در حق قوم خود، زمانی که آنان مستحق عذاب شوند، به اجابت می‌رسد و خداوند هرگز ظالم نیست و کیفر او عادلانه است.
5. صبر و استقامت در برابر مشکلات و سختی‌ها، از صفات مؤمنان است و نباید در برابر تقدیر الهی بی‌تابی کرد؛ بلکه باید به حکمت خداوند اعتماد داشت.