Surat Qaf — Ayat 14

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• الْأَيْكَةِ (Al-Aikah): Alas utawa kebon kang akeh wit-witane. Iki minangka papan panggonane kaum Nabi Syu'aib.
• تُبَّعٍ (Tubba'): Iki jeneng raja saka kaum Himyar ing Yaman. Dheweke kalebu wong kang mlebu Islam.
• كُلٌّ (Kullun): Kabeh wong-wong mau.
• كَذَّبَ (Kadzdzaba): Padha ngapusi utawa ora ngakoni.
• فَحَقَّ (Fa-haqqa): Mula mesthi lan tumiba.
• وَعِيدِ (Wa'id): Ancaman utawa janji siksa saka Allah.

2) Tegese ayat iki:

Allah SWT nyritakake bab para umat kang wis kepungkur kang padha ngapusi para rasul. Ing antarane yaiku para pendhudhuk Al-Aikah, yaiku kaume Nabi Syu'aib, lan uga kaume Tubba', yaiku raja saka Yaman. Kabeh wong-wong mau padha ngapusi para rasul kang diutus dening Allah. Mula saka iku, mesthi tumiba marang dheweke ancaman siksa kang wis dijanjekake dening Allah.

Ayat iki minangka pangeling-eling marang wong-wong kafir Quraisy ing Mekah, yen umat-umat sadurunge uga padha ngapusi para rasul, lan akibate padha nampa siksa. Iki uga dadi panglipur kanggo Nabi Muhammad SAW lan ancaman marang wong-wong kang ora percaya.

3) Piwulang lan faedah saka ayat iki:

• Ayat iki mulangake yen ngapusi para rasul iku tumindak kang ala banget lan mesthi ana akibate.
• Dadi pangeling yen Allah iku Maha Adil lan mesthi netepi janjine, kalebu janji siksa marang wong kang kafir.
• Ayat iki uga nuduhake yen sejarah umat-umat sadurunge dadi pelajaran kanggo kita supaya ora ngulangi kesalahane.
• Kanggo wong Islam, ayat iki nuwuhake rasa syukur amarga wis diparingi pituduh lan iman, lan dadi semangat kanggo tansah manut marang Allah lan rasul-Nya.
• Ayat iki uga ngajak kita supaya tansah ngeling-eling lan sinau saka crita-crita umat sadurunge, supaya urip kita tansah ing dalan kang bener lan diridhoi Allah.