Surat Qaf — Ayat 15

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• أَفَعَيِينَا: Apa kita wis kesel? Iki minangka pitakon kanggo nggugah, tegese: apa kita ora kuwat utawa ora bisa?
• بِالْخَلْقِ الْأَوَّلِ: Kanthi nitahake kang sepisanan, yaiku nitahake manungsa wiwit wiwitan.
• لَبْسٍ: Kahanan bingung, mamang, utawa ora yakin.
• خَلْقٍ جَدِيدٍ: Nitahake maneh kang anyar, yaiku urip maneh sawise mati (ba'ats).

2) Katrangan ayat:

Ing ayat iki, Allah paring pitakon kanggo nggugah manungsa: apa kita iki wis ora kuwat anggone nitahake makhluk ing wiwitan? Mesthi wae ora. Kita kang nitahake manungsa sepisanan saka ora ana dadi ana, mesthi kita uga kuwat nitahake maneh sawise dheweke mati. Dadi, ora ana alesan kanggo mamang babagan dina kebangkitan.

Nanging, wong-wong kafir iku isih padha bingung lan mamang babagan anane nitahake maneh sawise mati. Padha ora yakin yen bakal diuripake maneh lan diadili. Padahal, yen dipikir nganggo akal sehat, kang bisa nitahake sepisanan mesthi luwih gampang nitahake maneh kaping pindho.

3) Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yen Gusti Allah iku Maha Kuwasa, ora ana kang angel kanggo Panjenengane.
• Nggugah kita supaya ora mamang babagan dina kebangkitan, amarga yen Allah bisa nitahake kita sepisanan, mesthi bisa nitahake maneh.
• Nambah keyakinan marang kekuwasane Allah, saengga ati dadi tentrem lan ora gampang goyah dening pikirane wong kang ora percaya.
• Ngajak manungsa mikir nganggo akal sehat: yen ana kang bisa nggawe barang sepisanan, mesthi bisa nggawe maneh.
• Dadi pangeling yen urip ing donya iki mung sementara, lan ana urip sawise mati kang kudu disiapake nganggo amal becik.