Surja Kaf — Ajet 14

Kuptimi i fjalëve:

• As'habul-Ejketi (أصحاب الأيكة): Populli i profetit Shuajb, të cilët jetonin në një vend me pemë të dendura dhe pyje.
• Kavmu Tubba' (قوم تبّع): Populli i mbretit Tubba', një mbret i Jemenit nga fisi Himjar.
• Kullun kedhdheber-rusule (كل كذب الرسل): Të gjithë ata e mohuan të dërguarit e tyre.
• Fe hakka ve'idi (فحق وعيد): U bë e detyrueshme dhe u realizua kërcënimi im (dënimi im).

Tefsiri i Ajetit:

Pas përmendjes së popujve të mëparshëm si populli i Nuhut, banorët e pusit (As'habur-Rres), Themudi, Adi, Faraoni, populli i Lutit, Allahu i Lartësuar përmend edhe dy popuj të tjerë: popullin e Ejkes (populli i Shuajbit) dhe popullin e Tubba' (mbreti i Jemenit). Të gjithë këta popuj i mohuan të dërguarit e tyre, ashtu siç po të mohojnë ty, o Muhamed, idhujtarët e Kurejshit. Ata nuk e dalluan veten nga njëri-tjetri në mohim dhe refuzim të së vërtetës. Prandaj, u bë e detyrueshme për ta dënimi që Allahu ua kishte premtuar për shkak të mosbesimit të tyre, dhe ai dënim erdhi mbi ta me siguri të plotë.

Duhet theksuar se Allahu e përmendi popullin e Tubba' me qortim, por nuk e qortoi vetë Tubba'në, sepse ai ishte njeri besimtar që i kishte besuar Allahut dhe e kishte udhëhequr popullin e tij drejt besimit, por ata e refuzuan atë.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Ky ajet tregon se dënimi i Allahut vjen me siguri mbi ata që i mohojnë të dërguarit e Tij, pavarësisht se sa të fortë dhe të mëdhenj qofshin ata.
2. Në të ka ngushëllim për Profetin Muhamed (paqja qoftë mbi të) dhe për besimtarët, sepse tregon se vuajtja nga mohimi i popullit nuk është diçka e re, por ka ndodhur me të gjithë profetët e mëparshëm.
3. Ajeti na mëson se përgjegjësia është individuale: Tubba' ishte besimtar dhe u shpëtua, ndërsa populli i tij që e mohoi u dënua. Kjo tregon drejtësinë e Allahut në gjykimin e Tij.
4. Na bën të kuptojmë rëndësinë e dëgjimit dhe bindjes ndaj të dërguarve të Allahut, sepse mohimi i tyre është shkak i shkatërrimit, ndërsa bindja ndaj tyre është shkak i shpëtimit në këtë botë dhe në botën tjetër.
5. Ajeti na fton të mendojmë për historinë e popujve të kaluar dhe të marrim mësim prej saj, sepse ata që i mohuan të dërguarit u shkatërruan, ndërsa ata që besuan u shpëtuan.