Surah Qaf — Aya 14

Ma’anonin Kalmomin:

• أَصْحَابُ الْأَيْكَةِ: Mutanen Shu’aib, waɗanda suke zaune a kusa da wani daji mai yawan itatuwa.
• تُبَّعٍ: Wani sarki na ƙasar Yemen mai suna Tubba’, wanda mutanensa suka ƙaryata annabinsu.
• كُلٌّ كَذَّبَ الرُّسُلَ: Duk waɗannan mutanen sun ƙaryata manzannin da aka aiko musu.
• فَحَقَّ وَعِيدِ: To, azabar da na yi musu alkawari ta tabbata a kansu.

Fassarar Ayar:

A cikin wannan ayar, Allah yana ba da labari cewa kafin mutanen Makka, akwai wasu al’ummomi da suka ƙaryata manzannin Allah, kamar mutanen Shu’aib waɗanda ake kira "Ahlul Aikah" (mutanen daji mai itatuwa), da kuma mutanen Tubba’ wanda shi ne sarkin Yemen. Duk waɗannan mutanen sun ƙaryata manzannin da aka aiko musu, ba wai kawai sun ƙaryata manzo ɗaya ba, amma sun ƙaryata dukkan manzannin, domin duk wanda ya ƙaryata manzo ɗaya, to ya ƙaryata dukkan manzannin. Saboda haka, azabar da Allah ya yi musu alkawari ta tabbata a kansu, kuma ba su sami tsira ba. Wannan yana nuna cewa al’ummar da ta ƙaryata manzannin Allah, ba za ta tsira daga azaba ba.

Fa’idodin Darasi:

1. Ƙaryata manzo ɗaya kamar ƙaryata dukkan manzanni ne, domin duk sun zo da saƙo ɗaya na tauhidi.
2. Allah yana jinkirta azaba, amma ba ya barin masu laifi ba tare da hukunci ba, idan lokaci ya cika.
3. Wannan ayar tana ta’aziyya ga Manzon Allah (SAW) game da ƙaryatawar mutanensa, domin waɗannan al’ummomin da suka gabata sun fi su ƙarfi, amma duk da haka azabar Allah ta riske su.
4. A cikin wannan akwai gargaɗi ga dukkan al’ummomi cewa su yi imani da manzannin Allah, kuma su guji ƙaryatawa, domin hukuncin Allah gaskiya ne wanda ba ya kasa.