Сураи Аз-Зарият — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

— «الذَّارِيَاتِ»: ҷамъи «ذارية», аз решаи «ذَرَا» ба маънои пароканда кардан ва бод додани чизе.

— «ذَرْوًا»: масдарест, ки шиддат ва пуррагии ин амалро ифода мекунад, яъне бод додани комил.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба бодҳое қасам ёд мекунад, ки хок ва ғуборро ба шиддат аз замин бардошта, дар фазо пароканда месозанд. Ин қасами Худованд ба як падидаи бузурги табиат аст, ки қудрати Ӯро нишон медиҳад ва барои инсон дарси ибрат аст. Бодҳо ҳамон гуна ки хокро мепартоянд, метавонанд абрҳоро ҳам биронда, боронро расонанд ва зиндагиро дар замин обод кунанд. Ин оят оғози силсилаи қасамҳост, ки Аллоҳ ба онҳо аҳамияти азими рӯзи қиёмат ва ҳисобро таъкид менамояд. Ҳамин тавр, Худованд бо нишонаҳои ошкори табиат ба мардум хотиррасон мекунад, ки он чизе ки ба онҳо ваъда дода шудааст — яъне баъз аз марг ва ҳисобу китоб — ҳақ ва бешубҳа аст.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят инсонро ба андеша дар бораи нишонаҳои қудрати Аллоҳ дар табиат даъват мекунад ва дилро ба имон наздик месозад.

— Қасами Аллоҳ ба падидаҳои табиат нишон медиҳад, ки офариниш беҳуда нест ва ҳама чиз ба ҳикмате офарида шудааст.

— Ёдоварии рӯзи қиёмат ва ҳисоб ба инсон кӯмак мекунад, ки дар зиндагии дунё роҳи рост ва адолатро интихоб кунад.

— Ин оят муҳаббат ба Қуръонро зиёд мекунад, зеро Қуръон бо забони содда ва нишонаҳои ошкор бо инсон сухан мегӯяд ва ӯро ба сӯи Худованд ҳидоят менамояд.