Сураи Аз-Зарият — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

• فَالْحَامِلَاتِ: Ҳомилон, яъне абрҳое ки чизеро бардоштаанд.
• وِقْرًا: Бори вазнин, ки дар ин ҷо ба маънои оби бисёр аст.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят ба абрҳои ҳомили бори вазнин қасам ёд кардааст. Яъне ба он абрҳое, ки аз оби бисёр пур шудаанд ва онро бо худ мекашанд, то ки ба замин биборонанд. Ин абрҳо мисли ҳомилоне ҳастанд, ки бори гаронеро бардоштаанд ва ин бори гарон оби фаровонест, ки барои зиндагии мардум ва растанӣ зарур аст. Аллоҳ ба ин падидаи бузурги табиат қасам мехӯрад, то таваҷҷуҳи бандагонро ба қудрати худ ҷалб кунад ва нишон диҳад, ки ҳамон Зоте, ки ин абрҳои вазнинро мегардонад ва обро ба замин мерасонад, қодир аст бандагонро низ баъд аз марг зинда кунад ва ҳисобу китоб намояд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки ба нишонаҳои қудрати Аллоҳ дар табиат бодиққат назар кунем ва аз онҳо ибрат гирем.
• Абрҳои ҳомили об нишонаи раҳмати Аллоҳ ҳастанд, ки ба воситаи онҳо замин обёрӣ мешавад ва ризқу рӯзии бандагон таъмин мегардад.
• Қасами Аллоҳ ба ин падидаҳо нишон медиҳад, ки офариниши Аллоҳ ҳикмату тадбир дорад ва ҳама чиз бо фармони Ӯ идора мешавад.
• Ин оят моро ба ёди охират меорад: ҳамон қудрате, ки абрҳои вазнинро дар осмон нигоҳ медорад ва обро ба замин мерасонад, метавонад инсонро пас аз марг зинда кунад.
• Ин гуна оятҳо дили инсонро ба ислом ва Қуръон гарм мекунанд, зеро нишон медиҳанд, ки Қуръон каломи Холиқи ҷаҳон аст ва ба ҳақиқатҳои бузурги ҳастӣ ишора мекунад.