Сураи Аз-Зарият — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

• فَالْجَارِيَاتِ: ҷамъи "ҷория", яъне равонҳо, ҳаракаткунандаҳо. Дар ин ҷо ба киштиҳое ишора дорад, ки дар об равон мешаванд.
• يُسْرًا: осонӣ, сабукӣ, бе душворӣ.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят ба киштиҳое қасам ёд мекунад, ки дар баҳрҳо бо осонӣ ва сабукӣ равон мешаванд. Онҳо борҳои вазнинро бардошта, дар рӯи об ҳаракат мекунанд, бе он ки об онҳоро фурӯ барад ё роҳашонро бибандад. Ин ҳаракат ва равонӣ бо ирода ва қудрати Парвардигор сурат мегирад. Ҳамин тавр, Аллоҳ ба ин нишонаҳои қудрати Худ қасам ёд мекунад, то мардумро ба рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоби аъмол бовар кунонад, ки он ҳатман воқеъ мешавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки ба қудрати Аллоҳ дар офариниш ва идораи ҷаҳон андеша кунем.
• Осонӣ ва сабукии ҳаракати киштиҳо дар об нишонаи раҳмати Аллоҳ ба бандагонаш аст, ки воситаҳои нақлиётро барои манфиати инсон муҳайё кардааст.
• Қасами Аллоҳ ба махлуқоташ аҳамияти онҳоро нишон медиҳад ва моро ба шукргузорӣ ва ибодат ташвиқ мекунад.
• Ин оят моро ба ёдоварии рӯзи қиёмат ва омодагӣ барои ҳисобу китоб ҳидоят мекунад, ки ин ҳақиқатест, ки ҳеҷ шакке дар он нест.
• Андеша дар бораи нишонаҳои табиат дилро ба имон ва муҳаббат ба Парвардигор наздик месозад ва инсонро ба ислом ва Қуръон меҳрубонтар мегардонад.