Сураи Аз-Зарият — Оят 4

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «المُقَسِّمَات»: ҷамъи исми фоил аз решаи «қисм» — яъне онҳое, ки чизеро тақсим мекунанд.
• «أَمْرًا»: кор, фармон, ё амри Худо.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба фариштагоне қасам ёд кардааст, ки амрҳои Ӯро дар байни бандагон тақсим мекунанд. Онҳо ризқу рӯзӣ, борон ва дигар корҳоро ба ҳар кас ва ҳар ҷо, ки Худо фармудааст, мерасонанд ва тақсим мекунанд. Ин қасам ба воситаи ин махлуқоти бузург баён гардидааст, то бандагон бузургии Парвардигорро дарк кунанд ва бидонанд, ки ҳамаи корҳо ба фармони Ӯ ва тадбири Ӯ иҷро мешаванд. Ҳамон Парвардигоре, ки ин фариштагонро ба чунин корҳо ваколат додааст, ҳатман ваъдаи худро — яъне қиёмат, ҳисобу китоб ва подоши аъмолро — ба амал мебарорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳамаи корҳо дар олам ба фармони Худо ва тадбири Ӯ сурат мегиранд.
• Қасамҳои Худованд ба махлуқоти бузург барои он аст, ки бандагон бузургии Ӯро дарк кунанд ва ба Ӯ боварӣ дошта бошанд.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба ризқу рӯзии Худо розӣ бошем ва бидонем, ки тақсими он ба дасти Ӯст.
• Боварӣ ба қиёмат ва ҳисобу китоб дар дилҳо мустаҳкам мешавад, зеро Худое, ки ин ҳама корҳоро тадбир мекунад, ҳатман рӯзи ҷазоро низ барпо мекунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба фариштагон ва корҳои онҳо эътимод дошта, ба Худо таваккал кунем ва аз Ӯ ҳамеша ҳидоят бихоҳем.