Сураи Аз-Зарият — Оят 44

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

— «فَعَتَوْا»: аз феъли «ъутувв» буда, маънои саркашӣ, гарданкашӣ ва бартарӣ ҷустан аз фармони Худоро дорад.

— «أَمْرِ رَبِّهِمْ»: фармон ва дастури Парвардигорашон.

— «الصَّاعِقَةُ»: овози сахти осмонӣ ё оташе, ки бо он азоб фурӯ меояд ва ҳаётро нест мекунад.

— «وَهُمْ يَنظُرُونَ»: дар ҳоле ки онҳо бо чашмони худ ин азобро медиданд ва интизори он буданд.

1. Тафсири оят:

Қавми Самуд низ аз ҳад гузаштанд ва аз фармони Парвардигорашон саркашӣ карданд. Онҳо худро аз имон ва итоат бартар донистанд ва гарданкашона аз ҳақ рӯй гардонданд. Ба ин сабаб азоби сахти осмонӣ онҳоро фурӯ гирифт. Ин азоб ногаҳонӣ набуд, балки онҳо пеш аз фурӯ омадани он се рӯз огоҳ карда шуда буданд ва интизори он буданд. Онҳо бо чашмони худ медиданд, ки азоб ба сӯяшон меояд ва ҳеҷ роҳи гурез надоштанд. Ҳамин тавр, саркашии онҳо сабаби нест шуданашон гардид.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

— Ин оят нишон медиҳад, ки саркашӣ аз фармони Худо оқибати бад дорад ва банда бояд ҳамеша фурӯтан ва итоаткор бошад.

— Худованди Таоло пеш аз азоб огоҳӣ медиҳад ва ба бандагонаш мӯҳлат медиҳад, то тавба кунанд; ин аз меҳрубонии Ӯст.

— Қуръон саргузашти умматҳои гузаштаро барои ибрат баён мекунад, то мо аз хатоҳои онҳо омӯз гирем.

— Имон ва итоат сабаби наҷот аст, вале гарданкашӣ ва кибр сабаби ҳалокат мегардад.

— Ин оят дили инсонро ба сӯи тавба ва бозгашт ба сӯи Худо мекашад ва мефаҳмонад, ки ҳамеша фурсати ислоҳ вуҷуд дорад.