Сураи Аз-Зарият — Оят 43

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «ثَمُودَ» — номи қавми Салеҳ (алайҳис-салом), ки дар замини Ҳиҷр зиндагӣ мекарданд.
• «تَمَتَّعُوا» — баҳраманд шавед, файз баред, аз неъматҳои дунё истифода баред.
• «حِينٍ» — муддате, вақте муайян, то анҷоми умр.

1. Тафсири оят:

Дар саргузашти қавми Самуд низ ибрате ҳаст барои касоне, ки аз азоби дардовар метарсанд. Он гоҳ ки ба онҳо гуфта шуд: «Аз ин ҳаёти дунё то муддати муайян — то расидани аҷалатон — баҳраманд шавед». Ин паём ба онҳо дода шуд, вақте ки онҳо модашутурро куштанд ва аз ҳудуди Худо гузаштанд. Ба онҳо гуфта шуд, ки танҳо се рӯз дар хонаҳои худ аз неъматҳо баҳраманд шавед, баъд аз он азоб ба онҳо мерасад. Онҳо ба фармони Парвардигорашон итоат накарданд ва азоб — овози сахти ҳалокатбор — онҳоро фаро гирифт, дар ҳоле ки онҳо бо чашмони худ ин азобро медиданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръони Карим саргузашти умматҳои гузаштаро баён мекунад, то мо аз онҳо ибрат гирем ва роҳи хатои онҳоро такрор накунем.
• Неъматҳои дунё муваққатӣ ва гузаро ҳастанд; инсон бояд онҳоро барои охират истифода барад, на барои гуноҳ.
• Итоат накардан ба фармони Худо ва Пайғамбар сабаби ҳалокат мегардад, ҳатто агар инсон муддате дар неъмат бошад ҳам.
• Қуръон моро огоҳ мекунад, ки ҳар уммат аҷали муайян дорад ва ҳеҷ кас аз он пеш ё дер намеафтад.
• Ин оят дили инсонро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Худо ташвиқ мекунад, зеро то вақти марг фурсати ислоҳ вуҷуд дорад.
• Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст; хондани он ва андеша кардан дар маъноҳояш инсонро ба роҳи рост ҳидоят мекунад ва ба Ислом меҳрубон месозад.