Сураи Ат-Тур — Оят 27

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فَمَنَّ: пас миннат гузошт, неъмат ато кард.
• وَوَقَانَا: ва моро нигаҳ дошт, моро ҳифз кард.
• عَذَابَ السَّمُومِ: азоби Сумӯм — яке аз номҳои оташи дӯзах, ки ҳарорати бағоят сахт ва сӯзони дорад.

1. Тафсири оят:

Ин оят нақли суханони аҳли биҳишт аст, ки онҳо дар бораи сабаби расидан ба ин неъмати бузург ба якдигар суҳбат мекунанд. Онҳо мегӯянд: дар дунё мо дар миёни аҳлу аёли худ аз азоби Парвардигор метарсидем ва аз рӯзи қиёмат ҳарос доштем. Пас Аллоҳ таоло бар мо миннат гузошт ва моро ба роҳи ҳидоят — ба ислом — муваффақ гардонд, ва моро аз азоби Сумӯм, ки оташи дӯзах ва ҳарорати сахти он аст, нигаҳ дошт. Ин неъмат натиҷаи дуои мо буд: мо пеш аз ин танҳо ба Аллоҳ зорию илтиҷо мекардем ва аз Ӯ мехостем, ки моро аз азоби Сумӯм бираҳонад ва ба неъмати ҷовидон бирасонад. Ӯ дуои моро қабул кард ва хостаи моро ато намуд, зеро Ӯ некӯкор ва меҳрубон аст. Аз некию раҳмати Ӯ буд, ки моро ба ризои Худ ва биҳишт расонд ва аз ғазаби Худ ва оташи дӯзах нигаҳ дошт.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон месозанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки сабаби асосии наҷот ёфтан аз азоби дӯзах — тарс аз Аллоҳ дар дунё ва дуруст рафтор кардан дар миёни оила ва ҷомеа аст.
• Дуо ва зорию илтиҷо ба Аллоҳ танҳо, бидуни ширк, роҳи расидан ба неъматҳои ҷовидон аст; Аллоҳ дуои бандагони самимиро беҷавоб намегузорад.
• Аллоҳ таоло Некӯкор ва Меҳрубон аст; Ӯ бандагони худро ба ҳидоят муваффақ мегардонад ва аз азоб нигаҳ медорад — ин умедворӣ ва муҳаббатро ба Парвардигор зиёд мекунад.
• Биҳишт ва неъматҳои он натиҷаи раҳмати Аллоҳ ва саъю кӯшиши инсон дар дунё аст; ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба роҳи рост қадам гузорем ва аз Худо битарсем.
• Ёдоварии неъматҳои Аллоҳ ва шукргузорӣ ба Ӯ сабаби афзун шудани неъматҳо ва наздикӣ ба раҳмати Ӯ мегардад.