Сураи Ат-Тур — Оят 26

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• مُشْفِقِينَ: тарсандагон, ҳаросон буданд, аз азоби Худо бим доштанд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят аз забони биҳиштиён хабар медиҳад, ки онҳо ҳангоми суҳбат бо якдигар мегӯянд: «Мо дар дунё дар миёни аҳлу аёли худ аз азоби Худованд тарсондагон будем». Яъне, онҳо дар ҳаёти дунёӣ ҳамеша аз азобу уқубати Парвардигор ҳаросон буданд ва кӯшиш мекарданд, ки то бо амалҳои нек ва итоати Худо аз ин азоб наҷот ёбанд. Ин тарсу ҳарос онҳоро ба сӯи тоъату ибодат ҳидоят мекард ва сабаби расидан ба биҳишт гардид. Пас, онҳо дар охират бо шодмонӣ ва фараҳ мегӯянд, ки мо дар дунё аз азоби Худо тарсондагон будем ва ҳоло Худованд моро аз ин азоб наҷот дода, ба биҳишт дохил кард.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки тарсидан аз азоби Худо ва ҳарос аз уқубати Ӯ сифати бандагони солеҳ аст ва сабаби наҷот дар охират мегардад.
• Мусулмон бояд ҳамеша дар ҳаёти дунё аз азоби Худованд тарсад ва аз гуноҳу маъсият дурӣ ҷӯяд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар миёни аҳлу аёли худ низ бояд бандаи худоро тарс бошем ва онҳоро ба тоъату ибодат ҳидоят кунем.
• Биҳиштиён дар охират аз неъматҳои Худо баҳраманд мешаванд ва ин сабаби он аст, ки дар дунё аз Худо тарсида, амалҳои нек кардаанд.
• Ин оят ба мо умед мебахшад, ки агар дар дунё аз Худо тарсем ва амали солеҳ кунем, Худованд моро низ ба биҳишт дохил хоҳад кард ва аз азоб наҷот хоҳад дод.