Сураи Ат-Тур — Оят 28

1. Маъонии калимаҳо:

• نَدْعُوهُ — Ӯро мехонем, яъне танҳо Ӯро ибодат мекардем ва аз Ӯ мадад мехостем.
• الْبَرُّ — Некӯкор, хайррасон, ки ба бандагонаш бисёр некӣ мекунад.
• الرَّحِيمُ — Меҳрубон, ки раҳматаш фарох аст.

1. Тафсири оят:

Сокинони биҳишт рӯ ба ҳам меоваранд ва аз сабаби неъматҳои бузурге, ки ба онҳо дода шудааст, аз якдигар мепурсанд. Онҳо мегӯянд: «Мо дар дунё дар миёни аҳли хонадонамон аз азоби Парвардигор метарсидем ва аз Ӯ бимиқор будем. Пас Худованд ба мо лутф кард ва моро аз азоби дӯзах нигаҳ дошт. Мо пеш аз ин танҳо Ӯро мехондем ва аз Ӯ мехостем, ки моро аз азоби сӯзони дӯзах бираҳонад ва ба неъматҳои ҷовидон бирасонад. Ӯ дуои моро қабул кард ва он чиро, ки хостем, ато намуд. Ҳамоно Ӯ Некӯкор ва Меҳрубон аст. Аз некиву раҳмати Ӯ буд, ки моро ба имон ҳидоят кард, ба биҳишт дохил намуд ва аз оташ дур гардонид».

1. Фавоиди ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки дуо ва ибодати холисона дар дунё сабаби наҷот дар охират мегардад.
• Худованд бандагони худро дӯст медорад ва ба онҳо некӣ мекунад; Ӯ ваъдаи худро ҳатман иҷро мекунад.
• Раҳмати Худо фарох аст ва ҳар касе, ки ба Ӯ рӯ оварад, ноумед намешавад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша ба Худо дуо кунем, танҳо Ӯро ибодат намоем ва ба некиву раҳмати Ӯ умедвор бошем.