Surat An-Najm — Ayat 4

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• إِنْ (in): ora liya, mung.
• هُوَ (huwa): dheweke, yaiku apa kang diucapake dening Nabi Muhammad ﷺ.
• إِلَّا (illa): kajaba, mung.
• وَحْيٌ (wahyun): wahyu, yaiku pesen saka Allah.
• يُوحَى (yūḥā): diwahyokake, diturunake marang Nabi.

2) Tegese ayat:

Ayat iki nerangake yen apa kang diucapake dening Nabi Muhammad ﷺ — yaiku Al-Qur'an lan sabda-sabdane — iku dudu omongan kang metu saka hawa nepsu utawa karepe dhewe. Kabeh iku ora liya kajaba wahyu kang diturunake dening Allah SWT marang dheweke. Dadi, saben tembung kang diucapake Nabi ﷺ babagan agama iku asale saka Allah, liwat perantara Malaikat Jibril ‘alaihissalam. Nabi ﷺ ora ngomong sakarepe dhewe, nanging kabeh kang diucapake iku pinangka pituduh lan pesen saka Allah kanggo manungsa.

3) Piwulang lan faedah kang bisa dijupuk:

• Al-Qur'an iku temen-temen wahyu saka Allah, dudu gawene manungsa utawa karangane Nabi Muhammad ﷺ. Mula, kita kudu yakin lan ngimani kanthi tenanan.
• Nabi Muhammad ﷺ iku wong kang dipercaya banget (amanah) lan ora tau ngomong babagan agama sakarepe dhewe. Iki ndadekake kita luwih tresna lan ngajeni marang dheweke.
• Kabeh isi Al-Qur'an lan Sunnah iku pituduh kang bener lan bisa dipercaya, mula kita kudu ngetutake kanthi ati seneng lan ora mangu-mangu.
• Ayat iki ngelingake kita yen Islam iku agama kang adhedhasar wahyu saka Allah, dudu akal-akalan utawa pendapate manungsa. Mula, kita kudu padha sinau lan nglakoni kanthi tenanan supaya urip kita dadi berkah.
• Kanthi ngerti yen Al-Qur'an iku wahyu, kita dadi luwih semangat maca, nyinaoni, lan nglakoni isine, amarga kabeh iku pancen pesen langsung saka Allah kanggo kita kabeh.