Сураи Ан-Наджм — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

— «إِنْ»: ҳарфи нафй, яъне «не ҳаст».

— «هُوَ»: ӯ, ки дар ин ҷо ба Пайғамбар (с) ва он чи аз Қуръон мехонад, ишора дорад.

— «إِلَّا»: ҳарфи ҳаср, яъне «танҳо».

— «وَحْيٌ»: ваҳй, паёми Худо, ки ба Пайғамбар фиристода мешавад.

— «يُوحَىٰ»: феъли маҷҳул, яъне «ваҳй карда мешавад».

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят мефармояд, ки суханоне, ки Пайғамбари Худо (с) мегӯяд ва Қуръоне, ки мехонад, на аз ҳавои нафси худ ва на аз тарафи худи ӯст, балки танҳо ваҳест, ки аз ҷониби Худо ба ӯ нозил мешавад. Яъне он чи ӯ аз Қуръон ва суннат ба мардум мерасонад, ҳамагӣ ваҳйи илоҳӣ аст, ки тавассути Ҷабраил (а) ба ӯ фиристода шудааст. Пайғамбар (с) ҳеҷ чизро аз пеши худ намегӯяд ва намекунад, балки ҳар сухан ва ҳар амали ӯ бар асоси ваҳйи Худованд аст. Ин оят собит мекунад, ки суннати Пайғамбар (с) низ манбаи ваҳй аст ва бояд ба он пайравӣ кард.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Қуръон ва суннати Пайғамбар (с) ҳамагӣ аз ҷониби Худо ва ваҳйи осмонӣ мебошанд, на суханони одамизод.

— Моро водор мекунад, ки ба Қуръон ва суннат бо эҳтиром ва боварӣ муносибат кунем ва онҳоро дастури ҳаёти худ қарор диҳем.

— Нишон медиҳад, ки Пайғамбар (с) дар расонидани паёми Худо комилан боэътимод ва ростқавл аст.

— Дар дилҳо муҳаббат ба Қуръон ва Пайғамбар (с) зиёд мешавад, зеро мефаҳмем, ки ҳар сухани ӯ аз ҷониби Худои меҳрубон аст.

— Моро ташвиқ мекунад, ки ба ҷои пайравӣ аз ҳавои нафс ва суханони одамон, ба ваҳйи Худо такя кунем ва роҳи ростро интихоб намоем.