Сураи Ан-Наджм — Оят 5

1. Маънии калимаҳои эҳтиёҷ ба шарҳ:

— «عَلَّمَهُ»: ба ӯ (паёмбар Муҳаммад саллаллоҳу алайҳи ва саллам) таълим дод.

— «شَدِيدُ الْقُوَىٰ»: соҳиби қувваи сахт ва бузург; «قُوَىٰ» ҷамъи «قُوَّة» аст, яъне қувватҳо.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони пешина аст, ки Аллоҳ таоло дар бораи Қуръони Карим ва паёмбари Худ (с) мефармояд, ки ин Қуръонро ба Муҳаммад (с) фариштаи бузургвор — Ҷабраил (алайҳис-салом) таълим додааст. Ҷабраил фариштаест, ки Аллоҳ таоло ӯро бо қувваи азим ва сахт офаридааст, ӯ дорои қудрат ва тавоноии бузург аст ва суханони Аллоҳро бе кам ва бе зиёд ба паёмбарон мерасонад. Ӯст, ки ин Қуръонро ба дили паёмбар (с) ворис кард ва ба ӯ таълим дод. Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон аз ҷониби Аллоҳи тавоно ва бо воситаи фариштаи қавӣ омадааст ва он чизи бузург ва эътимоднок аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Қуръони Карим каломи Аллоҳи таъоло аст ва тавассути фариштаи боэътимод — Ҷабраил (алайҳис-салом) ба паёмбар (с) расидааст, бинобар ин мо бояд ба он боварӣ ва эҳтиром дошта бошем.

— Қувва ва тавоноии Ҷабраил (алайҳис-салом) нишонаи он аст, ки Аллоҳ таоло барои расонидани ваҳй фариштагони қавӣ ва боэътимодро интихоб мекунад, ва ин боиси оромии дили мӯъминон мегардад.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ ва итоат ба Аллоҳ даъват мекунад, зеро Ӯ Қуръонро ба воситаи фариштаи қавӣ ба мо расонидааст, то мо роҳи рост ёбем.

— Хондани ин оят ва андеша дар бораи он дилро ба Қуръон ва ислом гарм мекунад ва моро ба амал кардан ба дастуроти он ҳавасманд месозад.