Сураи Ан-Наджм — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

— «يَنطِقُ»: сухан мегӯяд, ба забон меорад.

— «الْهَوَىٰ»: ҳавои нафс, хоҳишу майли шахсӣ, ки аз ҳақ дур месозад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки Паёмбар (с) ҳар сухане, ки мегӯяд — аз ҷумла Қуръони Карим ва суннати пок — на аз рӯи хоҳиши нафс ва майли шахсӣ аст. Ӯ на аз рӯи ҳавои нафс ба забон меорад ва на ба ботил сухан мегӯяд. Балки ҳар чизе ки мегӯяд, аз ҷониби Худованд ваҳй шудааст ва аз сарчашмаи ҳақ меояд. Ин оят далели бузурги эътимод ба суханони Паёмбар (с) аст: он чи ӯ аз дини Худо мерасонад, комилан рост ва пок аст, зеро аз ҳавои нафс сарчашма намегирад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки суханони Паёмбар (с) сарчашмаи боэътимод барои диндории мост ва бояд онҳоро бо дили ором қабул кунем.

— Ҳар гоҳ инсон суханашро аз ҳавои нафс пок созад ва ба ҳақ бигӯяд, суханаш арзиш ва эътибор пайдо мекунад.

— Қуръон ва суннат роҳнамои ҳаёт аст; пайравӣ аз онҳо ба инсон оромиш, эътимод ва роҳи рост нишон медиҳад.

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ислом дини ҳақ ва равшан аст ва даъвати он бар асоси ваҳй, на бар хоҳиши шахсӣ, бунёд ёфтааст.