Сураи Ар-Рахман — Оят 10

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• وَضَعَهَا: яъне онро густурд ва ҳамвор гардонд.
• الْأَنَام: махлуқот, яъне ҳамаи офаридаҳое, ки дар рӯи замин пароканда шудаанд.

1. Тафсири оят:

Пас аз зикри осмонҳо ва офтобу моҳ, Худованд ба замин ишора мекунад, ки онро барои махлуқот густурд ва омода сохт, то инсонҳо ва дигар офаридаҳо бар он ором гиранд ва зиндагӣ кунанд. Ин замин барои онҳо бистарест, ки дар он қарор мегиранд ва аз неъматҳои он баҳра мебаранд. Дар он меваҳо, донаҳо ва рӯзиҳои гуногун офарида шудааст, то инсонҳо ва чорпоён аз онҳо баҳравар шаванд. Ҳамин тавр, замин нишонаи раҳмати Худованд ва тадбири Ӯ барои бандагонаш аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Замин ва ҳар он чи дар он аст, аз ҷониби Худованд барои инсон омода гардидааст, ки ин нишонаи меҳрубонӣ ва ғамхории Ӯст.
• Инсон бояд шукри ин неъматҳоро ба ҷо орад ва аз онҳо ба таври дуруст истифода барад.
• Офариниши замин барои ҳамаи махлуқот аст, на танҳо барои як гурӯҳ, ва ин даъват ба адлу инсоф аст.
• Тафаккур дар бораи офариниш ва тадбири Худованд имонро қавӣ мегардонад ва дилро ба ислом наздик мекунад.