Сураи Ар-Рахман — Оят 23

1. Маънои калимаҳо:

• آلَاءِ: неъматҳо, бахшоишҳо, қудрат ва лутфҳои Худованд.
• رَبِّكُمَا: Парвардигори шумо ду (ҷинну инс).
• تُكَذِّبَانِ: дурӯғ мешуморед, инкор мекунед, ношукрӣ менамоед.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ба ҳарду гурӯҳ — ҷинну инс — муроҷиат карда, мефармояд: пас кадоме аз неъматҳои Парвардигори шумо дуро дурӯғ мешуморед ва инкор мекунед? Яъне бо вуҷуди он ҳама неъматҳои зоҳиру ботин, ки Худованд ба шумо арзонӣ доштааст — аз офариниш, ризқ, саломатӣ, ҳидоят ва дигар бахшоишҳо — кадомашро ношукрӣ мекунед ва ё дурӯғ меҳисобед? Ин оят саволест, ки бо он бандагонро ба андеша ва шукргузорӣ даъват мекунад ва беэътиноиро нисбат ба неъматҳои Парвардигор маҳкум месозад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон ва ҷин бояд ҳамеша неъматҳои Худовандро ба ёд оранд ва шукргузор бошанд.
• Ношукрӣ ва инкори неъматҳо нишонаи ғафлат ва худписандӣ аст.
• Ояти карима моро тарбият мекунад, ки ҳар неъмате, ки дорем, аз ҷониби Парвардигор аст ва бояд онро қадр кунем.
• Ин оят муҳаббат ба Ислом ва Қуръонро дар дилҳо зиёд мекунад, зеро Худованд бо меҳрубонӣ ва саволи нарм ба бандагонаш муроҷиат менамояд, то онҳо ба роҳи шукр ва итоат баргарданд.