Сураи Ар-Рахман — Оят 22

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• اللُّؤْلُؤُ (ал-луълуъ): марворид, яъне гавҳари сафеди дурахшон, ки дар даруни садафҳои баҳрӣ ҳосил мешавад.
• الْمَرْجَانُ (ал-марҷон): марҷон, яъне гавҳари сурхранг ё хурдамарвориде, ки дар баҳр ба даст меояд.
• يَخْرُجُ (яхруҷу): берун меояд, пайдо мешавад.
• مِنْهُمَا (минҳумо): аз он ду, яъне аз ду баҳр.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят мефармояд, ки аз ду баҳр — баҳри ширин ва баҳри шӯр — марворид ва марҷон берун меояд. Ин ду гавҳари гаронбаҳо бо қудрати Парвардигор дар даруни садафҳои баҳрӣ ҳосил мешаванд ва одамон онҳоро истихроҷ мекунанд. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки ҳарчанд ин гавҳарҳо асосан аз баҳри шӯр берун меоянд, аммо чун ду баҳр ба ҳам мепайванданд ва гӯё як чизи ягона мешаванд, Худованд фармудааст, ки аз ҳар дуи онҳо берун меояд. Марворид гавҳари сафеди дурахшон аст ва марҷон гавҳари сурхранг ё хурдамарвориди баҳрӣ мебошад, ки ҳар ду аз неъматҳои бузурги Парвардигор барои инсонҳо ҳисоб меёванд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят нишонаи қудрати бепоёни Худованд аст, ки аз даруни баҳрҳо чунин гавҳарҳои зебо ва гаронбаҳоро берун меоварад.
• Худованд неъматҳои худро барои бандагонаш фароҳам месозад, то онҳо шукргузор бошанд ва ба Ӯ имон оваранд.
• Ин неъматҳо далели раҳмати Худованд ба инсонҳост ва моро ба тафаккур ва шинохти бузургии Офаридгор ҳидоят мекунанд.
• Ҳар як неъмати дунё, аз ҷумла марворид ва марҷон, моро ба ёди охират ва неъматҳои ҷовидони биҳишт мерасонад, ки барои муъминон омода шудааст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба неъматҳои Худованд бо чашми ибрат нагирем ва ҳамеша сипосгузори Ӯ бошем.