Сураи Ар-Рахман — Оят 28

1. Маънои калимаҳо:

— «آلَاء»: неъматҳо, яъне неъматҳои зоҳирӣ ва ботинӣ, ки Аллоҳ ба бандагонаш ато кардааст.

— «رَبِّكُمَا»: Парвардигори шумо ду гурӯҳ (инс ва ҷинн).

— «تُكَذِّبَانِ»: дурӯғ мешуморед, инкор мекунед.

1. Тафсири оят:

Ин оят хитоб ба инсон ва ҷинн аст, ки Аллоҳ таоло онҳоро бо саволе муроҷиат мекунад: пас кадоме аз неъматҳои Парвардигори шумо ду гурӯҳро дурӯғ мешуморед ва инкор мекунед? Аллоҳ таоло дар ин сураи муборак неъматҳои зоҳириву ботиниро пайи ҳам баён мекунад — аз офариниш, ризқ, ҳидоят, қуръон, биҳишт ва ғайра — ва баъд аз ҳар баёни неъмат ин саволро такрор мекунад, то ки бандагонаш андеша кунанд ва ба неъматҳои бешумори Парвардигор иқрор шаванд. Ҳеҷ кас наметавонад ягон неъмати Аллоҳро инкор кунад, зеро ҳамаи онҳо ошкор ва равшан аст. Ин оят ҳам таъкид аст ба шукргузорӣ ва ҳам танбеҳ аст барои онҳое, ки неъматҳои Аллоҳро носипосӣ мекунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон ва ҷинн бояд ҳамеша неъматҳои Аллоҳро ба ёд оранд ва онҳоро эътироф кунанд.

— Шукргузорӣ ба неъматҳо сабаби зиёд шудани онҳо мегардад.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба Парвардигори худ имони комил дошта бошем ва ҳеҷ неъматеро инкор накунем.

— Такрори ин савол дар сураи Ар-Рахмон нишон медиҳад, ки Аллоҳ таоло мехоҳад бандагонаш ҳақиқатро дарк кунанд ва ба роҳи рост ҳидоят шаванд.

— Ин оят муҳаббат ба ислом ва Қуръонро дар дилҳо зиёд мекунад, зеро Қуръон китобест, ки неъматҳои Аллоҳро ба мо ёдоварӣ мекунад ва моро ба сӯи некӣ ва шукргузорӣ ҳидоят менамояд.