Сураи Ар-Рахман — Оят 27

1. Маънои калимаҳо:

— «وَجْهُ»: рӯй, вале дар ҳаққи Худованд маънои зоҳирии узвро надорад, балки сифати Худост, ки ба Ӯ сазовор аст, бе ташбеҳ ва бе таъвил.

— «ذُو»: соҳиб, доранда.

— «الْجَلَالِ»: бузургӣ, азамат ва ҷалол.

— «الْإِكْرَامِ»: иззату икром, гиромӣ доштан ва некӣ кардан.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Худованди мутаъол хабар дод, ки ҳамаи махлуқоти рӯи замин фонии ҳалокшавандаанд, дар ин оят мефармояд, ки танҳо Зоти поки Парвардигори ту — эй Паёмбар — боқӣ мемонад, ки ҳеҷ гоҳ нест намешавад. Ӯ соҳиби бузургӣ, азамат, иззат ва гиромӣ аст; ҳамаи неъматҳо ва лутфу эҳсон аз ҷониби Ӯст ва бандагони тоъатравишро гиромӣ медорад. Дар ин оят сифати «рӯй» барои Худованди мутаъол исбот шудааст, аммо ба гунае ки ба Зоти Ӯ сазовор аст, на монанди махлуқот ва на бо тарзи ташбеҳ ё таъвил.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят бандаро ба ёд меорад, ки ҳамаи аҳли замин фониянд ва танҳо Худованди Ягона боқӣ ва ҷовидон аст; пас дилро набояд ба дунёи фонӣ баст, балки ба Худои боқӣ пайваст.

— Сифатҳои «Зул-Ҷалоли вал-Икром» нишон медиҳанд, ки Худованд ҳам соҳиби бузургӣ ва ҳам соҳиби лутфу эҳсон аст; Ӯ ҳаммета аз ҳама бузургтар аст ва ҳаммеҳрубонтар ба бандагони худ.

— Ин оят моро ба дуо ва илтиҷо ба Худованд бо ин сифатҳо тарғиб мекунад, зеро Расули Худо (с) фармудаанд, ки бо «Ё Зул-Ҷалоли вал-Икром» ба Худо дуо кунед.

— Эътиқод ба боқӣ будани Худованд ва фонии ғайри Ӯ дилро ором ва умедвор месозад, ки инсон ба ҷуз аз Худо ба касе дигар такя накунад.

— Ин оят исломро дар дилҳо азиз мегардонад, зеро Худованди ҳақиқӣ ҳам соҳиби азамат аст ва ҳам соҳиби икром; пас банда метавонад бо умед ва биму ишқ ба Ӯ рӯ оварад ва аз ин дин лаззат бибарад.