Сураи Ар-Рахман — Оят 51

1. Маънои калимаҳо:

• آلَاءِ: неъматҳо, нишонаҳои қудрат ва раҳмати Худованд.
• تُكَذِّبَانِ: ду кас дурӯғ мешуморед, инкор мекунед.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба ҳарду гурӯҳ — инсонҳо ва ҷинҳо — муроҷиат карда, мепурсад: «Пас кадоме аз неъматҳои Парвардигоратонро дурӯғ мешуморед?» Яъне, бо вуҷуди он ки Худованд шуморо бо неъматҳои бешумори зоҳирӣ ва ботинӣ баҳраманд кардааст — аз қабили ҳаёт, ақл, ризқ, саломатӣ, ҳидоят ва дигар неъматҳо — кадоме аз инҳоро инкор мекунед ва ношукрӣ менамоед? Ин оят дар сураи Ар-Раҳмон чандин маротиба такрор шудааст, то инсон ва ҷиннро ба шукргузорӣ ва эътирофи неъматҳои Худованд ҳидоят кунад ва аз ношукрӣ боздорад.

1. Фоидаҳои оят:

• Инсон бояд ҳамеша неъматҳои Худовандро ба ёд оварад ва шукргузор бошад.
• Такрори ин оят дар сура нишон медиҳад, ки шумори неъматҳои Худованд бениҳоят аст ва инкори онҳо хатои бузург аст.
• Оят ба мо меомӯзад, ки ҳар неъмате, ки дорем, аз ҷониби Парвардигор аст ва бояд онро қадр кунем.
• Ин оят муҳаббат ба Ислом ва Қуръонро дар дилҳо зиёд мекунад, зеро Худованд бо раҳмат ва меҳрубонӣ ба бандагонаш муроҷиат мекунад ва онҳоро ба роҳи рост ҳидоят менамояд.