Surat Ar-Rahman — Ayat 63

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• آلَاءِ (aalaa-i): nikmat-nikmat, kabegjan, lan peparinge Allah.
• تُكَذِّبَانِ (tukadzdzibaani): padha ngapusi, ora ngakoni, utawa nglirwakake. Tembung iki kanggo loro golongan, yaiku jin lan manungsa.

1. Tafsir ayat:

Ayat iki isih ana ing rangkaian surat Ar-Rahman kang ngandharake macem-macem nikmat gedhe saka Allah marang makhluk-Ne, mligine jin lan manungsa. Ing ayat-ayat sadurunge, Allah nyritakake babagan rong suwarga kanggo wong-wong kang wedi marang Allah, banjur ing ayat iki lan sakteruse disebutake anane rong suwarga liyane kang luwih ngisor. Sawise nyebutake nikmat-nikmat mau, Allah banjur ngandika: "Dadi, nikmat ngendi saka peparinge Pangeranmu loro (jin lan manungsa) kang padha mbok apusi?"

Tegese, kabeh nikmat kang wis diwenehake Allah iku akeh banget lan ora bisa dietung. Mulai saka nikmat urip, iman, kesehatan, pangan, papan, nganti nikmat suwarga kang wis disiapake kanggo wong-wong mukmin. Kabeh mau minangka bukti katresnan lan kawelasan Allah marang makhluk-Ne. Mula, ora ana alesan kanggo ngapusi utawa nglirwakake nikmat-nikmat kasebut. Pitakon iki dudu pitakon kang mbutuhake wangsulan, nanging minangka teguran lan pangeling supaya manungsa lan jin tansah ngakoni lan syukur marang nikmat-nikmat Allah.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Nikmat saka Allah iku ora ana enteke, mula kudu tansah disyukuri lan ora dianggep sepele.
• Ayat iki ngelingake yen ngapusi nikmat Allah iku tumindak kang ala lan bisa nyebabake kapitunan.
• Kanthi ngerti akehe nikmat, ati dadi luwih cedhak marang Allah lan tambah tresna marang Islam.
• Surat Ar-Rahman mbaleni pitakon iki kaping pirang-pirang, minangka tandha yen syukur iku dadi dhasar penting ing urip wong mukmin.
• Sapa wae kang gelem ngakoni lan syukur, bakal entuk kabegjan lan ganjaran kang gedhe saka Allah, kalebu suwarga kang wis dijanjekake.