Surja Er-Rahman — Ajet 63

Kuptimet e fjalëve:

• Ala' (آلاء): Të mirat, dhuntitë dhe begatitë.
• Rabbikuma (رَبِّكُمَا): Zotit tuaj të dyve (njerëzve dhe xhinëve).
• Tukedhdhiban (تُكَذِّبَانِ): E mohoni dhe e përgënjeshtroni.

Tefsiri i ajetit:

Pas përshkrimit të dy xheneteve të para për besimtarët e devotshëm, Allahu i Lartësuar përmend edhe dy xhenete të tjera që janë më të ulëta në shkallë se ato të parat, për ata që kanë një shkallë më të ulët besimi dhe veprash. Pastaj vjen pyetja retorike që trondit zemrën: "E cilën prej dhuntive të Zotit tuaj po e mohoni?" – kjo është një pyetje që synon të zgjojë ndërgjegjen dhe të bëjë që njeriu dhe xhini të ndalojnë para madhështisë së begative të Zotit.

Kjo pyetje përsëritet shumë herë në këtë sure, duke iu drejtuar dy krijesave – njerëzve dhe xhinëve – sepse ata janë ata që janë ngarkuar me përgjegjësi dhe kanë zgjedhje të lirë. Ata janë dëshmitarë të dhuntive të panumërta të Allahut: krijimi i tyre, ekzistenca e tyre, ushqimi që marrin, shiu që bie, dielli që ndriçon, toka që i mban, qielli që i mbulon – e gjithë kjo është mëshirë e Zotit që nuk mund të mohohet. Pra, pyetja është një qortim i butë dhe një ftesë për mirënjohje, sepse mohimi i dhuntive është mohim i Zotit që i ka dhënë ato.

Përfitimet nga ajeti:

• Ky ajet na mëson të jemi falënderues ndaj Zotit për çdo të mirë që kemi, sepse dhuntitë e Tij janë të panumërta dhe nuk mund të llogariten.
• Na bën të kuptojmë se Allahu i drejtohet si njeriut ashtu edhe xhinëve me mëshirë dhe drejtësi, duke i ftuar të dy në udhëzim.
• Pyetja retorike na nxit të mendojmë thellë: a ka ndonjë dhunti që mund ta mohojmë? Kur e kuptojmë se çdo gjë është dhunti nga Zoti, zemra jonë mbushet me dashuri dhe respekt ndaj Krijuesit.
• Ky ajet na mëson se Islami është fe e falënderimit dhe e vetëdijes – sa më shumë e njohim Zotin, aq më shumë e duam Atë dhe i bindemi Atij.