Сураи Ар-Рахман — Оят 62

1. Маънои калимаҳо:

• «وَمِن دُونِهِمَا»: яъне пеш аз он ду боғи қаблӣ ё ғайр аз онҳо.
• «جَنَّتَانِ»: ду боғи дигар.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки барои аҳли биҳишт ду боғи дигар низ ҳаст, ки ғайр аз он ду боғи аввалине мебошанд, ки дар оятҳои пешина зикр шуда буданд. Ин ду боғ дар мартабаи поёнтар аз он ду боғи аввала қарор доранд, вале ҳар ду низ аз неъматҳои бузурги биҳиштӣ ҳисобида мешаванд, ки Худованд ба бандагони некӯкораш ато мекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки неъматҳои биҳишт бениҳоят фаровон ва гуногун мебошанд ва ҳеҷ кас наметавонад онҳоро пурра тасаввур кунад.
• Худованд барои бандагони солеҳ дараҷаҳои гуногуни биҳиштро омода кардааст, ки ин ба раҳмати бепоёни Ӯ ишора мекунад.
• Ин оят моро ба амалҳои некӯ ва итоати Худованд тарғиб мекунад, то ки мо низ ба ин неъматҳои бузург ноил гардем.
• Ёдовар мешавад, ки ҳар як неъмати Худованд нишонаи қудрат ва меҳрубонии Ӯст ва бояд барои онҳо шукргузор бошем.