Sura Ar-Rahman — Werset 65

1) Znaczenie słów:

• آلَاء (ālāʾ) — dobrodziejstwa, dary, łaski, błogosławieństwa.
• رَبّ (rabb) — Pan, Władca, Stwórca i Opiekun.
• تُكَذِّبَانِ (tukadhdhibāni) — zaprzeczacie, uznajecie za kłamstwo, odrzucacie (forma podwójna — odnosi się do dwojga: ludzi i dżinów).

2) Tłumaczenie i wyjaśnienie:

To pytanie retoryczne, które powtarza się wielokrotnie w surze Ar-Rahman, jest skierowane do obu stworzeń obdarzonych rozumem i wolną wolą — ludzi oraz dżinów. Bóg przypomina im o swoich nieprzeliczonych łaskach i pyta: „Które z dobrodziejstw waszego Pana możecie uznać za kłamstwo i zaprzeczyć im?"

Pytanie to pojawia się po opisie dwóch rajskich ogrodów, które są niezwykle zielone — ich zieleń jest tak intensywna, że skłania się ku czerni. To obraz najwyższego piękna i doskonałości, jaki człowiek może sobie wyobrazić. Bóg, wymieniając kolejne błogosławieństwa — od stworzenia niebios i ziemi, przez miłosierdzie i naukę, aż po obietnicę rajskich ogrodów — stawia przed stworzeniami pytanie, które ma wstrząsnąć ich sumieniem: jak można zaprzeczać tak oczywistym darom?

Odpowiedź na to pytanie jest oczywista — żadne z tych dobrodziejstw nie może być zaprzeczone, gdyż są one widoczne w każdym zakątku stworzenia i odczuwalne w każdym momencie życia. Pytanie to ma charakter wychowawczy i ma skłonić człowieka do refleksji nad wdzięcznością wobec Stwórcy.

3) Korzyści i nauki płynące z wersetu:

• Wdzięczność jako podstawa wiary — werset uczy nas, że wiara nie polega jedynie na deklaracji słownej, ale na ciągłym dostrzeganiu i docenianiu łask Boga. Każdy oddech, każdy dzień, każde stworzenie wokół nas jest dowodem Jego miłosierdzia.
• Pobudzenie do refleksji — pytanie retoryczne ma skłonić człowieka do zatrzymania się i przemyślenia swojego stosunku do Boga. Czy naprawdę możemy zaprzeczyć Jego dobroci, skoro otacza nas z każdej strony?
• Równość ludzi i dżinów wobec Boga — użycie formy podwójnej („was obojga") pokazuje, że zarówno ludzie, jak i dżiny są objęci Bożą łaską i będą rozliczani z wdzięczności. To przypomnienie o uniwersalności islamu.
• Raj jako najwyższa nagroda — opis rajskich ogrodów w tej surze ma wzbudzić w sercach wierzących tęsknotę i pragnienie osiągnięcia tej nagrody, co motywuje do dobrych uczynków i wytrwałości w wierze.
• Piękno jako dowód istnienia Boga — intensywna zieleń rajskich ogrodów, opisana tak plastycznie, pokazuje, że Bóg jest źródłem wszelkiego piękna i doskonałości. Kontemplacja piękna natury na ziemi powinna prowadzić nas do pamięci o pięknie raju.